บทที่ 1428 บทส่งท้าย : เรื่องราวในวันวาน

ออกจากเมืองตงเฟิงหังเทียน (ตงเฟิงอวกาศ) หลี่เค่อและผู้ช่วยมุ่งหน้าตรงไปยัง เมืองฮั่นไห่ ซึ่งก็คืออูลานบาตอร์ในอีกโลกหนึ่ง เพียงแต่ปัจจุบันอูลานบาตอร์มีประชากรไม่มากนัก มีเพียงไม่ถึงสองล้านคน

แต่ในแต่ละปีมีนักท่องเที่ยวจำนวนไม่น้อย เพราะทุ่งหญ้าอันเวิ้งว้างกว้างใหญ่ยังคงดึงดูดผู้คนได้เสมอ โดยเฉพาะเมื่อระบบนิเวศทุ่งหญ้าภูเขาสูงทางตะวันตกของมณฑลฮั่นไห่อันเปราะบางได้รับการอนุรักษ์ ปราศจากการรุกรานของพายุทราย ผืนดินและแหล่งน้ำทางตะวันออกจึงอุดมสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

เมืองฮั่นไห่ถือเป็นเมืองใหญ่ที่สุดในมณฑลฮั่นไห่ มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าพันปี ซากปรักหักพังเมืองฮั่นไห่รุ่นแรกที่สร้างขึ้นในยุคนั้นยังคงอยู่ แต่เนื่องจากพื้นที่ของซากเมืองเก่าไม่ได้ใหญ่มากนัก พื้นที่ทั้งหมดจึงได้รับการอนุรักษ์ไว้

กำแพงเมืองมีอายุเก่าแก่ที่สุด เพราะในช่วงแรกที่สร้างเมืองฮั่นไห่ บ้านเรือนภายในยังคงเป็นกระโจมแบบท้องถิ่นเป็นหลัก กว่าจะเปลี่ยนมาสร้างบ้านเรือนด้วยหินและวัสดุถาวรทั้งหมด ก็เป็นเวลาหลังจากนั้นกว่าร้อยปี

ดังนั้นบ้านเรือนโบราณที่อนุรักษ์ไว้ในเขตเมืองเก่าจึงมีอายุประมาณหนึ่งพันปีเท่านั้น