บทที่ 1430 บทส่งท้าย : เส้นเวลาที่บรรจบกัน

มณฑลเหลียวหนิง เมื่อรถแล่นเข้าสู่เขตพื้นที่นี้ สิ่งที่หลี่เค่อรู้สึกแตกต่างจากชาติก่อนของเขามากที่สุดคือ ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นฟาร์มของรัฐ โดยมีฟาร์มเอกชนเป็นส่วนเสริม

ฟาร์มเอกชน คือรูปแบบที่เคยอนุญาตให้ตระกูลขุนนางและผู้มีอิทธิพลกว้านซื้อหรือเหมาที่ดินจำนวนมากได้ ในช่วงแรกเป็นการลงทุนโดยสำนักการค้าของรัฐ ต่อมาเมื่อเปิดกว้างขึ้น จึงอนุญาตให้ตระกูลขุนนางซื้อที่ดินเป็นของส่วนตัวได้บ้าง

แน่นอนว่า ที่ดินส่วนตัวเหล่านี้ก็ต้องเพาะปลูกตามกฎระเบียบของทางการต้าถัง

สืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน หลี่เค่อไม่รู้ว่ายังมีคนรักษารูปแบบนี้ไว้อีกกี่มากน้อย แต่ดูจากสภาพการณ์ปัจจุบัน จำนวนก็คงไม่น้อยเลย

เนื่องจากต้าถังมีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล ประกอบกับการขยายตัวของสังคมเมืองเกิดขึ้นเร็วมาก ทำให้ในชนบทไม่ได้มีชาวบ้านอาศัยอยู่หนาแน่นนัก นี่จึงเป็นปัจจัยเอื้ออำนวยให้เกิดความสามารถในการเพาะปลูกด้วยเครื่องจักรขนาดใหญ่