บทที่ 167 น่ารังเกียจ น่ารังเกียจเกินไปแล้วจริงๆ

        โรงตีเหล็กนั้นมีอยู่แล้ว ฉางอันมีโรงตีเหล็กจำนวนมาก ขนาดของโรงตีเหล็กเหล่านี้ไม่เท่ากัน บางแห่งที่เล็กหน่อยอาจจะมีเพียงอาจารย์หนึ่งคน ลูกศิษย์สองสามคน ที่ใหญ่หน่อยก็มีลูกศิษย์หลายร้อยคนก็มี ลูกศิษย์เหล่านี้จะว่าเป็นลูกศิษย์ แต่ส่วนใหญ่ก็ทำงานหนัก ก็คือการเหวี่ยงค้อนใหญ่ แปดสิบ แปดสิบแบบนั้น ใช้ในการตีเหล็ก หรือหลอมเหล็กกล้าด้วยวิธีการถลุงเหล็กแบบผัด

        เรื่องที่โรงตีเหล็กเหล่านี้รับผิดชอบนั้นมีหลากหลายด้าน อะไรที่ว่าตีมีดทำครัว กระทะเหล็ก ดาบ และอื่นๆ ล้วนแต่มี หากเป็นช่วงเวลาพิเศษ โรงตีเหล็กบางแห่งก็จะได้รับภารกิจตีแผ่นเกราะ แต่การผลิตเกราะก็ไม่ใช่เรื่องที่โรงตีเหล็กรับผิดชอบ พวกเขาเพียงแค่ต้องตีแผ่นเกราะก็พอ

        และโรงตีเหล็กธรรมดาส่วนใหญ่แล้วล้วนแต่เผชิญหน้ากับชาวบ้าน

        ดังนั้นหลังจากที่หลี่เค่อจัดการเรียบร้อยแล้ว ก็ให้พวกเขาเปิดกิจการทันที จากนั้นวันรุ่งขึ้นหลี่เค่อก็ให้เจ้างูเจ้าถิ่นที่ถูกควบคุมโดยทหารระบบฝู่ปิงที่กระจายอยู่ทั่วเมืองฉางอันเริ่มกระจายข่าวนี้ไปยังเมืองฉางอัน

        ทันใดนั้น โรงตีเหล็กที่ชื่อว่าโรงตีเหล็กเจิ้งจี้แห่งนี้ก็โด่งดังขึ้นมา!