บทที่ 169 ไม่ตายก็รอด

        “ไม่ตาม!” เป็นเวลานาน จ่างซุนอู๋จี้ถึงได้กล่าวเสียงเย็นชา “ให้เขารับสมัครไป ข้าจะดูสิว่าเขาจะสามารถรับคนได้เท่าไหร่? ด้านอื่นๆ พวกเราไม่สามารถผ่อนคลายได้ เขามีปัญญาก็ให้แม้กระทั่งกรรมกรช่างฝีมือธรรมดาที่เตรียมจะมาปรับปรุงเมืองฉางอันให้เขาก็ให้เงินเดือนสิบเท่า! ข้าไม่เชื่อแล้ว! เขาหลี่เค่อจะสามารถมีเงินได้เท่าไหร่? ก็แค่อาศัยห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนนั่นรึ?”

        เมื่อได้ยินคำพูดของจ่างซุนอู๋จี้ ทุกคนต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย การรักษาสถานการณ์ปัจจุบันไว้สำหรับพวกเขาแล้วไม่มีความยากลำบาก

        “เช่นนั้นพวกเราจะเพิ่มเงินเดือนทั้งหมดเป็นห้าเท่ารึ?” เจิ้งโหยวรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง ความคิดเดิมของพวกเขาคือสามเท่า แต่ใครจะไปรู้ว่าตอนนี้กลับตรงไปยังห้าเท่าเลย ทางฝั่งโรงตีเหล็กไม่ต้องพูดถึง ช่างฝึกหัดช่างเหล็กที่มีประสบการณ์ที่หลี่เค่อรับสมัครมา ชั่วคราวไม่สามารถส่งผลกระทบต่ออุตสาหกรรมอื่นได้

        แต่ว่าเจิ้งจี้นั่น ได้ประชาสัมพันธ์ตัวตนของเขาไปทั่วแล้ว ผลคือสกุลเจิ้งตอนนี้จะแก้ต่างอย่างไรก็ไม่ได้แล้ว ในอุตสาหกรรมอย่างโรงงานต่างๆ ข้างล่าง ล้วนแต่เริ่มถกเถียงกันแล้ว ใจคนไม่มั่นคงแล้ว

        ทุกคนถึงแม้จะตอนแรกยังคงเฝ้าดูอยู่ ชาวบ้านก็ไม่ใช่คนโง่ การขึ้นเงินเดือนกะทันหันเช่นนี้ก็บ้าคลั่งเกินไปแล้ว การขึ้นเงินเดือนไม่ใช่ว่าไม่มี แต่ส่วนใหญ่มักจะเป็นหลังจากที่ทำงานให้เจ้านายมาหลายปีแล้วเจ้านายถึงจะขึ้นเงินเดือนให้ จะมีที่ไหนที่ขึ้นทีเดียวสามเท่าห้าเท่าเช่นนี้?