บทที่ 179 นี่แหละคือสู่หวางเตี้ยนเซี่ย

        ผู้ไม่มีทะเบียนบ้านสองพันสองร้อยกว่าคนถูกหลี่เค่อซื้อมาทั้งหมด ในจำนวนนี้ของดีอย่างหลี่ฉางเกอมีไม่มากนัก รวมกันทั้งหมดก็ไม่เกินยี่สิบสองคน คนเหล่านี้ล้วนแต่เป็น “ของเล่น” ที่สำนักนายหน้าเตรียมไว้ให้แก่คฤหาสน์ของตระกูลใหญ่และชนชั้นสูง

        หลี่เค่อได้สอบถามทีละคนๆ รูปร่าง หน้าตาล้วนแต่เป็นเลิศ และยังมีหลายคนที่เพิ่งจะอายุสิบขวบเศษ หากเป็นยุคหลังก็ต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต แต่ในยุคนี้… หลี่เค่อถอนหายใจ ท้ายที่สุดแล้วในประวัติศาสตร์ หากไม่มีหลี่เค่อ แม้แต่องค์หญิงของหลี่ซื่อหมินก็ยังเคยแต่งงานออกไปตอนอายุสิบขวบ ใครจะยังพูดอะไรได้อีก?

        ในประวัติศาสตร์ผู้ที่แต่งงานออกไปตอนอายุสิบขวบก็คือองค์หญิงชิงเหอ แต่งงานกับเฉิงไหวเลี่ยง พอมาถึงที่นี่ หลี่เค่ออันที่จริงก็เข้าใจแล้วว่าทำไมอายุขององค์หญิงองค์ชายหลายพระองค์ในประวัติศาสตร์ถึงได้ขัดแย้งกัน ก็ยังคงเป็นเพราะนิสัยการจดบันทึกของคนโบราณที่ทำให้เกิด ไม่ได้ก่อให้เกิดมาตรฐานที่เป็นเอกภาพ

        นิสัยของต้าถัง ในโอกาสที่สำคัญบางครั้งการบันทึกจะเป็นไปตามการคำนวณอายุเต็ม แต่ในเหตุการณ์ที่ไม่สำคัญบางครั้งก็จะบันทึกตามอายุนับโดยตรง สองอย่างนี้บางครั้งก็สามารถห่างกันได้ถึงสองปี

        เช่น คนคนหนึ่งเกิดในต้นเดือนสิบสองปีเจินกวนที่แปด พอถึงเดือนสิบสองปีเจินกวนที่เก้าถึงจะนับว่าเป็นหนึ่งขวบเต็ม แต่อายุนับคือการคำนวณเช่นนี้ พอเกิดมา ท่านก็หนึ่งขวบแล้ว อย่างเช่นคนที่เกิดในเดือนสิบสอง พอเกิดมาก็หนึ่งขวบ ไม่ถึงหนึ่งเดือนก็ผ่านปีใหม่ เด็กคนนี้ก็สองขวบแล้ว