บทที่ 201: นี่ยังโหดเหี้ยมไม่พอ

หลี่ซื่อหมินก็เสด็จมาด้วยแล้ว หลี่เค่อรู้ว่าแผนการของตนเองคาดว่าคงจะต้องหยุดชะงักลงแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ยืนกรานอะไรอีก การยืนห้าชั่วยามก็นับว่าน่าทึ่งมากแล้วจริงๆ

“เสด็จพ่อ ลูกไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ ยังเดินไหว” หลี่เค่อจงใจเดินอย่าง “แข็งทื่อ” สองก้าวอย่างฝืนๆ

“เจ้า... เฮ้อ... เอาล่ะน่า เดี๋ยวรอจางเป่าจ้างมาแล้วให้เขาช่วยดูให้” หลี่ซื่อหมินตรัสเสริมประโยคหนึ่ง

จางเป่าจ้างก็คือท่านหมอจางที่หลี่ซื่อหมินได้ตรัสถึงเมื่อครู่นี้นั่นเอง เขาเป็นแพทย์ของสำนักซ่างซูจวี๋ในกรมเตี้ยนจงเสิ่ง สำนักซ่างซูจวี๋เป็นหน่วยงานทางการแพทย์ที่รับผิดชอบภายในวังหลวง ส่วนสำนักแพทย์หลวงของต้าถังนั้นอันที่จริงแล้วแตกต่างจากแพทย์หลวงในราชวงศ์หลังๆ สำนักแพทย์หลวงอาจกล่าวได้ว่าเป็นมหาวิทยาลัยการแพทย์ของต้าถัง ที่นี่รับผิดชอบภารกิจการรักษาพยาบาลทั่วทั้งประเทศ

หากมีที่ใดเกิดโรคระบาดต่างๆ ขึ้น แพทย์ของสำนักแพทย์หลวงก็จะลงไปช่วยเหลือผู้คน และแพทย์ในต้าถังที่ต้องการจะประสบความสำเร็จในระดับหนึ่งล้วนต้องมาศึกษาที่สำนักแพทย์หลวง และแพทย์ภายในสำนักแพทย์หลวงจะแบ่งออกเป็นแพทย์โป๋ซื่อ ผู้ช่วยสอน และนักศึกษาแพทย์