บทที่ 211: การทดสอบ

องครักษ์ของกองคาราวานสองนายต่างก็หยิบดาบยาวขึ้นมาคนละเล่ม แล้วจึงไปตั้งเป้าหมายสองอันไว้ที่ไกลออกไป ด้านนอกของเป้าหมายได้สวมทับด้วยเกราะหนังวัวที่ชำรุดชั้นหนึ่ง นี่คือชุดเกราะหลักของชนเผ่าเร่ร่อนอย่างทูเจวี๋ยและถู่กู่ฮุน ส่วนข้างในก็ได้สวมทับซากแกะที่ฆ่าแล้ว ถอนขนแต่ยังไม่ถลกหนังสองตัวโดยตรง

หลังจากที่มัดเรียบร้อยแล้ว องครักษ์สองนายก็ควบม้าเข้าจู่โจมเป้าหมายโดยใช้ยุทธวิธีกวัดแกว่งดาบทันที เมื่อพวกเขาเข้าใกล้เป้าหมาย ก็ได้ยื่นมือขวาของตนเองออกไปทางขวาเล็กน้อย เสียงทึบๆ “ฉัวะ” หนึ่งครั้ง แรงกระแทกที่มาพร้อมกับการวิ่งตะบึงของม้าศึกได้ทำให้ดาบโค้งกรีดเปิดเป็นรอยยาวบนเกราะหนังโดยตรง

เกราะหนังวัวดิบหากใช้ป้องกันการฟันอันที่จริงแล้วก็มีประสิทธิภาพในการป้องกันที่ดีอยู่พอสมควร แม้แต่ทหารที่มีพละกำลังมาก หากต้องการจะใช้ดาบเบาอย่างดาบถัง ฟันเปิดเกราะหนังวัวดิบที่ผ่านการฟอกแล้วบนหลังม้าด้วยมือเดียวเพื่อทำร้ายทหารข้างในก็เป็นเรื่องที่ยากมาก

เพราะในตอนที่สู้รบ ไม่มีใครจะใช้แรงทั้งหมดในการฟัน

แต่ความเสียหายที่เกิดจากการอาศัยเพียงแรงกระแทกของการวิ่งตะบึงของม้าศึกนี้ ดาบโค้งในขณะที่ลากผ่านรอยกรีดของเกราะหนังได้ก่อให้เกิดแรงตัด ทำให้เกิดบาดแผลที่ยาวมากได้อย่างง่ายดาย และบาดแผลเช่นนี้ แม้จะไม่สามารถพูดได้ว่าจะทำให้อีกฝ่ายสูญเสียความสามารถในการรบไปโดยสิ้นเชิง แต่อย่างน้อยก็สูญเสียไปกว่าห้าหกส่วนขึ้นไปแล้ว