บทที่ 228: ประหาร (ตอนต้น)

ตอนกลางคืน มู่หรงซุ่นนำทหารม้าหนึ่งพันนายเดินทางมาถึงใกล้ๆ กับจุดหมายปลายทางได้อย่างราบรื่น ทหารม้าสองพันนายซุ่มซ่อนอยู่ทางทิศตะวันออก ไม่รู้ว่าโจรเขาดำจะเคยชินกับการโลดแล่นอยู่ที่นี่แล้วหรือไม่ วงนอกของพวกเขาไม่ได้วางทหารสอดแนมไว้เลยแม้แต่นายเดียว หลังจากนั้นที่ปากหุบเขาที่โจรเขาดำตั้งอยู่จึงจะมีทหารสอดแนม

แต่เพื่อความปลอดภัย มู่หรงซุ่นได้ให้ทุกคนลงจากม้าห่างจากหุบเขาเล็กๆ สิบลี้ เพราะทหารม้าหลายพันนายวิ่งตะบึง แม้ว่าตรงกลางจะมีเทือกเขากั้นอยู่ แต่ฝ่ายตรงข้ามมีทหารสอดแนมอยู่ที่ปากหุบเขา อาจจะได้ยินเสียง ดังนั้นสิบลี้สุดท้ายจึงเป็นการเดินเลียบตีนเขา เหยียบบนพื้นถนนที่แข็งๆ ไป เช่นเดียวกันก็สามารถหลีกเลี่ยงการทิ้งรอยเกือกม้าไว้ได้

การเข้าสู่หุบเขาอย่างปลอดภัยก็เป็นช่วงครึ่งหลังของคืนแล้ว หลังจากที่ทิ้งทหารยามไว้แล้ว ทุกคนก็รีบลงจากม้าพักผ่อนทันที

ส่วนเซวียว่านเช่อสามคนก็ได้นำทหารม้าสามหน่วยล้อมรอบทิศทางที่โจรเขาดำตั้งอยู่จากวงนอกโดยสิ้นเชิง

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อทหารสอดแนมรายงานว่ากองคาราวานข้างหน้าได้ผ่านมาแล้ว มู่หรงซุ่นก็ได้นำทหารม้าสามร้อยนายที่ถอดเกราะหมิงกวงออกแล้ว สวมเพียงเกราะหนังที่ขาดรุ่งริ่งพุ่งออกจากหุบเขา