บทที่ 232: เรื่องราวเหล่านั้นที่ถูกลิขิตให้เกิดขึ้น

หลี่หลินฟังแล้วถึงกับอ้าปากค้าง นี่... ฉินหวางเตี้ยนเซี่ยไม่ใช่คนเถื่อนหรอกรึ? จะมีสมองขนาดนี้ได้อย่างไร?

“เรื่องนี้ ลูกอันที่จริงแล้วยังคงไม่ค่อยจะเข้าใจนัก” หลี่หลินลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว

“พูดมา ในห้องนี้มีเพียงเจ้ากับข้าสองพ่อลูก คิดจะพูดอะไรก็พูดออกมา” หลี่จางไม่เกี่ยงที่จะสอนบทเรียนให้แก่บุตรชายของตนเอง ให้เขารู้ว่า ความภาคภูมิใจเล็กๆ น้อยๆ ของเขานั้นไร้ค่าสิ้นดี หากนำเขาไปไว้ที่เมืองฉางอันแล้วสู้กับคนเหล่านี้ คงจะอยู่รอดไม่ถึงครึ่งปี

“ก็คือ... หากฮ่องเต้องค์ใหม่ต้องการจะแตะต้องฉินหวางเตี้ยนเซี่ยจริงๆ แล้ว อันที่จริงแล้วก็ไม่ยากกระมัง อย่างมากที่สุด ก็แค่แก้ไขประวัติศาสตร์ก็สิ้นเรื่องแล้ว” หลี่หลินลองเอ่ยปาก “ท่านซือหม่าไท่สื่อกงผู้นั้นแต่ง ‘ไท่สื่อกงซู’ ข้างในก็มีความรู้สึกส่วนตัวอยู่ด้วยมิใช่รึ อย่างไรเสียข้าก็รู้สึกว่าแชมป์เปี้ยนโหวแข็งแกร่งกว่าหลี่กว่างมากนัก”

หลี่จางถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “ว่าเจ้าโง่เถอะ เจ้าก็ยังรู้จักคำว่าแก้ไขประวัติศาสตร์อยู่ ถูกต้องแล้ว ทุกราชวงศ์ไม่มากก็น้อยล้วนมีการกระทำที่แก้ไขประวัติศาสตร์ แม้จะไม่กล้าพูดว่าชี้กวางเป็นม้าอย่างโจ่งแจ้ง แต่การใช้พู่กันวสันตสารท การตกแต่งตัวเองให้ดูดีเป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างแน่นอน ว่าเจ้าฉลาดเถอะ เจ้าลืมไปแล้วรึว่าเมื่อครู่ข้าได้บอกอะไรกับเจ้าไป เจ้าคิดว่าฉินหวางเตี้ยนเซี่ยทรงพัฒนานักวิจัยเทคนิคการพิมพ์ เทคนิคการทำกระดาษอย่างขนานใหญ่ และลดต้นทุนกระดาษลงอย่างมหาศาลเพื่ออะไร?”