บทที่ 235: ข้าโศกเศร้าอย่างยิ่ง

เจียงชวี่หูหวางรู้สึกหดหู่อยู่บ้าง หรือจะพูดว่าหดหู่มาก เขาก็เตรียมการทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว และยังได้เตรียมของตกแต่งที่หรูหราไว้หลายชุด แน่นอนว่าของตกแต่งเหล่านี้ไม่ใช่เพื่อใช้ประดับตัวเอง เขาจะประดับตัวเองให้หรูหราเพียงใดก็จะสามารถหรูหรากว่าของต้าถังได้อย่างไร? เสื้อผ้าของเขานั่นล้วนซื้อมาจากต้าถังทั้งสิ้น

การประดับนี้ก็เพื่อขับเน้นของขวัญเหล่านั้นที่เขาส่งมอบ ผลสุดท้ายใครจะรู้ว่าตอนที่ใกล้จะถึง กลับได้รับข่าว... เมื่อมองดูหวังเจิ้งและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ที่ได้เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสีดำหรือสีอ่อนแล้ว และบนศีรษะก็ผูกด้วยแถบผ้าสีเรียบ เจียงชวี่หูหวางก็รู้สึกจนใจอยู่บ้าง

สุดท้ายเขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เด็ดขาดไปเลย ขอเสื้อผ้าสีเรียบล้วนจากหวังเจิ้งและคนอื่นๆ ชุดหนึ่งโดยตรง ไม่สนใจสายตาที่แปลกประหลาดของหวังเจิ้งและคนอื่นๆ ก็สวมใส่โดยตรงทันที

เขายินดีที่จะสวมใส่ หวังเจิ้งและคนอื่นๆ ย่อมไม่ขัดขวาง ใครบ้างจะไม่มีใจที่คิดจะก้าวหน้าล่ะ? ใช่หรือไม่

เพียงแต่รอให้พวกเขามาถึงค่ายพักใกล้ๆ กับชื่อไห่แล้ว สีหน้าของทุกคนต่างก็ดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง เพราะที่นี่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรแตกต่างจากปกติเลย เพียงแค่บนหน้าผากของทหารจำนวนมากผูกด้วยแถบผ้าสีเรียบ แต่ทหารส่วนใหญ่ล้วนสวมใส่ชุดเกราะและเสื้อผ้าอื่นๆ มีเพียงเจียงชวี่หูหวางคนเดียวที่สวมใส่ชุดสีขาวทั้งตัว