บทที่ 310: ที่นี่คือที่ใดกัน

เมื่อมาถึงสนามยิงธนู หลี่เฉิงเฉียนมองดูเป้ายิงธนูระดับมืออาชีพที่อยู่ไกลออกไปแล้วก็รู้สึกพูดไม่ออก ที่นี่มันใหญ่กว่าลานฝึกซ้อมในจินตนาการของเขามากนัก

เป้าที่อยู่ไกลที่สุดนั้น หลี่เฉิงเฉียนถึงกับสงสัยว่าลูกธนูธรรมดาจะยิงไปถึงได้หรือไม่

“คิกๆ ท่านพี่ เลือกสักคันสิ?” หลี่เค่อชี้ไปที่คันธนูที่แขวนอยู่ด้านข้างแล้วกล่าว พูดตามตรง ธนูเหล่านี้หลี่เค่อก็นึกไม่ออกว่าจะปรับปรุงอะไรได้ ธนูถือเป็นหนึ่งในอาวุธระยะไกลที่เก่าแก่ที่สุดของมนุษย์ มีประวัติศาสตร์ยาวนานนับไม่ถ้วนปี ในกระบวนการพัฒนานี้ ธนูส่วนใหญ่ได้มาถึงจุดสูงสุดของมันแล้ว ก่อนที่วัสดุศาสตร์จะก้าวไปสู่ธนูในยุคปัจจุบัน

ธนูของต้าถังโดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นรูปแบบธนูโค้งกลับของชาวเติร์ก ในการออกแบบธนูและหน้าไม้เหล่านี้ สิ่งที่หลี่เค่อสามารถปรับปรุงได้พูดตามตรงก็มีเพียงการเพิ่มรอกเข้าไปในหน้าไม้เท่านั้น นอกจากนั้น เขาก็ปรับปรุงอะไรได้ไม่มากนัก และส่วนใหญ่ก็เป็นทฤษฎีในยุคหลัง เช่น การใช้สารสกัดจากพืชธรรมชาติมาเคลือบคันธนูไม้ หรือใช้วิธีแช่เพื่อเพิ่มความเหนียว เป็นต้น

และแม้ว่ารอกจะดูเหมือนไม่มีข้อกำหนดสูงนัก แต่ในความเป็นจริง หากรอกไม่ละเอียดและหล่อลื่นเพียงพอ มันจะส่งผลต่อความเร็วในการดีดกลับของสายหน้าไม้ และสุดท้ายอาจจะสู้การไม่ใส่รอกเลยเสียด้วยซ้ำ