บทที่ 333: การเยี่ยมเยียนปลอบขวัญ

หลี่เยียนกำลังเหม่อลอย หลังจากเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว เรื่องราวที่หลี่เยียนต้องวางแผนก็น้อยลงเรื่อยๆ ปัจจุบันธัญพืชของถู่กู่ฮุนได้เก็บสะสมอาหารไว้เพียงพอแล้ว น้ำในแม่น้ำเหลืองส่วนใหญ่ก็แข็งตัวแล้ว แต่สำหรับอาหารในฤดูหนาวปีนี้ก็เพียงพอแล้ว

ปัจจุบันสิ่งที่ต้องขนส่งก็มีเพียงถ่านหินเท่านั้น โชคดีที่ซีโจวมีม้าบรรทุกและอูฐในจำนวนที่เพียงพอ แม้ว่ารถม้าจะไม่สามารถเดินทางได้ แต่ม้าเหล่านี้บรรทุกถ่านหินสองสามร้อยจินแล้วเดินโดยตรงก็ไม่มีปัญหาอะไร นำเชือกบังเหียนของม้าบรรทุกมาผูกต่อกันเป็นสาย ขบวนอูฐขบวนหนึ่งก็ใช้คนไม่กี่คน

เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่ของซีโจวได้เปลี่ยนเป็นที่ตั้งถิ่นฐานแล้ว ดังนั้นเมื่อเข้าสู่ฤดูหนาว ผู้ใหญ่บ้านของแต่ละหมู่บ้านก็ได้เรียนรู้วิธีการสร้างเตียงไฟโดยใช้ดินผสมกับหญ้าแห้งทำเป็นอิฐดิน แล้วจึงก่อเป็นเตียงไฟขึ้นมา

ปัจจุบันเครื่องเหล็กของซีโจวไม่เพียงพอที่จะสร้างเตาผิงได้เพียงพอ และถ่านหินหากใช้ไม่ดีก็จะทำให้คนตายได้ ดังนั้นเตียงไฟที่ก่อขึ้นมาจึงเหมาะสมกว่า ไม่ใช่แค่ถ่านหินเท่านั้น แม้แต่ในที่ที่ยังไม่มีการขนส่งถ่านหินไปถึง ก่อนนอนจุดฟืนสักกำหนึ่ง ก็สามารถให้ความอบอุ่นได้ทั้งคืน

ฤดูหนาวปีนี้ของซีโจวคงจะไม่มีคนแข็งตาย