บทที่ 360: ท่านปรมาจารย์ซุนเสด็จมาแล้วก็อย่าเพิ่งรีบไปเลย

หลี่เค่อยิ้มแล้วกล่าวว่า: “ข้าเตรียมเด็กน้อยที่อ่านออกเขียนได้แล้วแต่ยังไม่ได้รับการศึกษาอื่นใดไว้ให้ท่านประมาณสี่ร้อยกว่าคน ให้เป็นลูกศิษย์ของท่าน ไม่ต้องให้ท่านควักเงินเลี้ยงดูพวกเขา ท่านสอนความรู้ทางการแพทย์ให้พวกเขาก็พอแล้ว”

ให้ตายสิ...พอได้ยินเช่นนี้ซุนซือเหมี่ยวเกือบจะทรงตัวไม่อยู่ สี่ร้อยกว่าคนที่อ่านออกเขียนได้รึ? แต่เป็นเด็กน้อยที่ไม่ได้รับการศึกษาอื่นใดรึ? นี่มัน...

“แน่นอนว่า นี่อันที่จริงก็คือผู้ช่วยท่านทำงาน อันที่จริง ท่านมาถึงฉางอันน่าจะเคยได้ยินเรื่องต้าถังรายวันแล้ว” หลี่เค่อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“เคยได้ยิน” ซุนซือเหมี่ยวเอ่ยปาก

“ข้าได้ยินมาว่าท่านหลายปีมานี้เดินทางไปทั่วทุกหนแห่งของต้าถัง อยากจะบันทึกอาการของโรคต่างๆ ลงไว้ให้หมด เพื่อที่จะแต่งตำราแพทย์ให้เสร็จสมบูรณ์สักเล่มรึ? มีเรื่องเช่นนี้หรือไม่?” หลี่เค่อเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม