บทที่ 362: ข้าบรรยายวิชาการแพทย์ให้ซุนซือเหมี่ยวฟัง

หลี่เค่อถือเป็นการชี้นำให้ซุนซือเหมี่ยวได้พิจารณาไปในทิศทางของการแพทย์สมัยใหม่ การแพทย์แผนจีนและการแพทย์สมัยใหม่ต่างก็มีข้อดีของตนเอง อย่างเช่นการป้องกันโรคระบาด หลังจากที่เข้าใจหลักการเกิดโรคอย่างชัดเจนแล้ว การป้องกันก็จะมีประสิทธิภาพและตรงเป้าหมายมากยิ่งขึ้น

นี่ถ้าหากในสมัยโบราณสามารถยืมมือของซุนซือเหมี่ยว สร้างทฤษฎีการป้องกันและรักษาที่สมบูรณ์แบบขึ้นมาได้ จะสามารถช่วยชีวิตราษฎรในประวัติศาสตร์จีนได้มากเท่าไหร่กัน ตั้งแต่โบราณมา คนที่ติดเชื้อจนตายเพราะโรคระบาดใหญ่มีจำนวนนับไม่ถ้วน

คำพูดประโยคเดียวของหลี่เค่อทำให้ซุนซือเหมี่ยวถึงกับชะงักไปโดยตรง หลังจากที่เขานิ่งงันไปแล้ว ก็จมอยู่ในภวังค์ความคิด หลี่เค่อก็ไม่รบกวนเขา แต่กลับขี่ม้าเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบๆ

อันที่จริงแนวคิดหลายอย่างของผู้คน ก็คือการตกอยู่ในความเข้าใจผิด หรือจะพูดว่าตกอยู่ในม่านกำบังที่มืดมิด พอมีคนคนหนึ่งเกิดปิ๊งแวบขึ้นมาอย่างนั้น จู่ๆ ก็ก้าวข้ามม่านกำบังนี้ไปได้ ท่านก็จะพบว่า โลกดูเหมือนจะเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมแล้ว

จนกระทั่งเข้ามาในจวนฉินหวาง ซุนซือเหมี่ยวถึงได้ตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมาแล้วก็ไม่สนใจว่ารอบๆ คือที่ไหน แต่กลับถามขึ้นมาโดยตรงว่า: “ข้าคิดว่าที่องค์ชายตรัสมามีเหตุผลอย่างยิ่ง และก็มีความเป็นไปได้เช่นนี้อย่างมาก องค์ชายถ้าหากอิงตามทฤษฎีเช่นนี้แล้ว องค์ชายยังทรงมีข้อเสนอแนะอะไรอีกหรือไม่ขอรับ?”