บทที่ 377: พวกท่านก็คือหินในส้วมหลุม

หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง ก็ยังคงเป็นเซียวเชียนที่เอ่ยปาก

“ความรู้สึกที่ใหญ่ที่สุดก็คือ ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้วขอรับ วิชาการพิมพ์และวิชาการทำกระดาษส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อตระกูลใหญ่ ต่อวงการวิชาการ ตระกูลใหญ่ไม่สามารถที่จะควบคุมอำนาจในใต้หล้าผ่านการควบคุมหนังสือ ควบคุมการอ่านได้อีกต่อไป บัณฑิตยากจนจะต้องผงาดขึ้นอย่างแน่นอน ไม่ใช่บัณฑิตยากจนที่เป็นตระกูลใหญ่ที่ตกต่ำ อับแล้ว แต่เป็นบัณฑิตยากจนที่มาจากราษฎรอย่างแท้จริง การผงาดขึ้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”

“สิ่งล่อใจที่ใหญ่ที่สุดของบัณฑิตก็ไม่พ้นการจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ หรือการได้เป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนัก บรรลุซึ่งปณิธานในใจ แต่หนทางสู่ความสำเร็จของบัณฑิตก็มีเพียงการสอบขุนนางเท่านั้น และบัณฑิตก่อนหน้านี้ส่วนใหญ่ก็กระจุกตัวอยู่ในตระกูลใหญ่ทั่วหล้า ต่อให้พวกเขาจะไม่สามารถประสบความสำเร็จได้ ก็ไม่เดือดร้อนเรื่องกินอยู่ สามารถที่จะใช้ชีวิตอย่างน้อยที่สุดก็คือเศรษฐีเล็กๆ ได้”

“แต่บัณฑิตที่มาจากราษฎรยากจนเหล่านี้แตกต่างกัน พวกเขาขอเพียงมีโอกาสสักครั้งหนึ่ง โอกาสที่ทำให้พวกเขาได้อ่านหนังสือแล้วผงาดขึ้นมา พวกเขาย่อมต้องปะทุพลังที่มากกว่าบัณฑิตที่มาจากตระกูลใหญ่เป็นร้อยเท่า พันเท่าอย่างแน่นอน! จำนวนคนที่มหาศาล ระดับความขยันหมั่นเพียร พลังที่ทุ่มเท จะทำให้ในบรรดาคนเหล่านี้ถือกำเนิดอัจฉริยะที่แท้จริงขึ้นมา”

“แต่ว่า เช่นนี้แล้วก็จะยังมีปัญหาอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือ ตระกูลใหญ่ในอดีตย่อมต้องเสื่อมโทรมลง แต่ก็จะถือกำเนิดพลังใหม่ขึ้นมาสายหนึ่ง พลังใหม่สายนี้ ในอนาคตก็ไม่สามารถที่จะดูแคลนได้เช่นกัน นั่นก็คือพลังที่คล้ายคลึงกับตระกูลใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นมาจากอาจารย์ ลูกศิษย์ ลูกศิษย์ของลูกศิษย์ เป็นต้น หรือแม้กระทั่งพลังเช่นนี้เมื่อเทียบกับตระกูลใหญ่แล้วก็จะยิ่งดื้อรั้นยิ่งกว่า ต่อให้จะเป็นสิ่งที่องค์ชายท่านเคยตรัสไว้ก่อนหน้านี้ ความปรารถนาเหล่านั้นของพระองค์ต่อให้จะบรรลุผลโดยสมบูรณ์ ก็ไม่แน่ว่าจะสามารถขจัดพลังสายนี้ไปได้และในท้องพระโรงพวกเขาก็จะค่อยๆ ก่อตัวเป็นพลังของตนเองขึ้นมา” เซียวเชียนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง