บทที่ 390: ดอกไม้ไฟสะเทือนขวัญเมืองฉางอัน

หลี่เสี่ยวจิ่ว, หลี่เสี่ยวซือ และคนอื่นๆ มาถึงห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียน พวกเขาไม่คาดคิดว่าวันนี้จะมาฉลองปีใหม่ที่นี่ หลังจากที่ห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนปิดทำการในวันนี้ก็ได้มีการจัดเก็บเรียบร้อยแล้ว ร้านค้าส่วนใหญ่ได้ปิดทำการไปแล้ว เหลือเพียงห้องโถงกลางไว้

เด็กขอทานทั้งหมดกว่าหนึ่งพันคนของพวกเขานั่งแยกกันอยู่ในที่ต่างๆ ตอนที่พวกเขามาถึงที่นี่ สิ่งที่ทำให้หลี่เสี่ยวจิ่วพวกเขาไม่คาดคิดก็คือคนคนหนึ่งได้ปรากฏตัวขึ้นบนเวทีกลาง เมื่อมองดูองค์ชายที่ปรากฏตัวขึ้นที่นั่น อดีตเด็กขอทานทุกคนต่างก็อดไม่ได้ที่จะกระโดดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น: “องค์ชาย”

วันนี้ที่มาถึงที่นี่ล้วนเป็นเด็กขอทานที่อายุต่ำกว่าสิบสองสิบสามปี เด็กขอทานที่อายุมากกว่าหน่อยแต่เดิมก็ถูกจัดให้อยู่ในส่วนของผู้ลี้ภัยโดยตรง

เมื่อเทียบกับผู้ใหญ่แล้ว ความคิดของเด็กเหล่านี้ซับซ้อนกว่าแต่ก็เรียบง่ายกว่าเช่นกัน ที่ซับซ้อนคือพวกเขาตั้งแต่อายุยังน้อยก็ได้เห็นความอบอุ่นและความเย็นชาของโลกมนุษย์มานับไม่ถ้วนแล้ว พวกเขารู้ดีว่าการได้พบกับคนที่ปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนคน ยินดีที่จะเลี้ยงดูพวกเขา ดูแลพวกเขา นั้นยากเพียงใด

ที่เรียบง่ายคือ ตราบใดที่มีคนยินดีที่จะดีต่อพวกเขา พวกเขาก็ยินดีที่จะดีต่อคนผู้นั้น และความคิดเช่นนี้จะหยั่งรากลึกลงไปในชีวิตของพวกเขาตลอดไป