บทที่ 427: องค์ชายฉินหวางผู้ทรงขยันขันแข็งในการว่าราชการ

คำพูดของหลี่เค่อทำให้เหล่าขุนนางต่างรู้สึกพูดไม่ออก นี่เรียกว่าสะใจรึ? นี่มันโคตรจะสะใจเลยต่างหาก! ปัญหาคือมาตรการก่อนหน้านี้ของหลี่เค่อ พวกเขาคิดจะคัดค้าน แต่มาตรการที่หลี่เค่อเสนอขึ้นมาครั้งนี้... พวกเขากลับไม่อยากคัดค้าน

เพราะมันเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของพวกเขาเองด้วย คนเราย่อมมีความเห็นแก่ตัว ขุนนางเหล่านี้แม้จะไม่ได้ทำเพื่อความเห็นแก่ตัวของตนเองทั้งหมด แต่การทำเพื่อผลประโยชน์ส่วนตนภายใต้การรับประกันผลประโยชน์ของชาติมันจะผิดอะไร?

อย่างน้อยในต้าถังยุคปัจจุบัน บรรยากาศเช่นนี้ไม่มีปัญหาใดๆ

หลี่เค่อไม่ได้เตรียมที่จะเปลี่ยนแปลง หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ขุนนางรุ่นนี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ หากไม่มีคนรุ่นหลังที่เพียงพอจะมาแทนที่พวกเขา ราชสำนักที่ถูกควบคุมโดยผู้มีความสามารถซึ่งมาจากตระกูลใหญ่ก็จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไป

คนเหล่านี้ใช้เวลาทั้งชีวิตในการค้นหาความสมดุล... ความสมดุลระหว่างผลประโยชน์ของตระกูลและผลประโยชน์ของชาติ หรือแม้กระทั่งขุนนางส่วนใหญ่ต่างก็วางผลประโยชน์ของตนเองไว้เหนือผลประโยชน์ของชาติเสียอีก