บทที่ 466: แข่งกันให้ดุเดือดเข้าไว้

หลี่เค่อมองดูพวกเขา แล้วจึงยืนตรงขึ้น จากนั้นก็ค้อมกายคารวะทุกคนแล้วกล่าวว่า "ต่อไปที่ข้าจะพูดนี้ อาจจะไม่ยุติธรรมต่อท่านลุงท่านป้าทุกท่าน แต่คำพูดนี้ข้าต้องพูด เรื่องนี้ข้าก็ต้องทำ"

หลี่หยวนชางและคนอื่นๆ ต่างก็ตกตะลึงอยู่บ้าง แต่เมื่อคำพูดก่อนหน้านี้ได้พูดออกไปแล้ว ในตอนนี้พวกเขาย่อมไม่กลับคำอยู่แล้ว อีกอย่าง ไม่ได้ยินที่หลี่เค่อพูดรึ? เรื่องนี้เขาต้องทำ ไม่ว่าจะฟังหรือไม่ฟังอีกฝ่ายก็จะทำ เช่นนั้นก็ย่อมต้องฟังแล้ว

"เมื่อมองดูประวัติศาสตร์ฮวาเซี่ยของเรา ตั้งแต่ราชวงศ์เซี่ย ซาง และโจว ที่มีบันทึกไว้ จนมาถึงต้าถังในทุกวันนี้ ระบบแบ่งปันศักดินาของราชวงศ์โจว ได้นำไปสู่ยุคชุนชิวและจ้านกั๋วที่ยาวนานถึงห้าร้อยสี่สิบเก้าปี จากนั้นฉินซีฮ่องเต้ก็รวบรวมประเทศจีนเป็นหนึ่งเดียว สุดท้ายก็คือราชวงศ์ฮั่นที่ยืนยาวนานสี่ร้อยปี จนมาถึงต้าถัง ทุกราชวงศ์ ทุกยุคสมัย ล้วนแต่มีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือพลังของชาติที่ถูกพระญาติวงศ์ผลาญไป"

"ท่านลุงท่านป้าทุกท่านล้วนเป็นผู้มีความรู้ ควรจะชัดเจนอย่างยิ่งว่า ตามระบบของพระญาติวงศ์แล้ว ต้าถังอีกหนึ่งถึงสองร้อยปีข้างหน้า จำนวนประชากรของพระญาติวงศ์จะมีมากเท่าไหร่ และประชากรพระญาติวงศ์ที่มากมายขนาดนี้ ย่อมจะทำให้ราชสำนักต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งอย่างแน่นอน และภาระเช่นนี้จะส่งผลกระทบต่อพลังของชาติของต้าถังทั้งหมด"

"และถึงตอนนั้นทันทีที่ราชสำนักไม่สามารถแบกรับประชากรพระญาติวงศ์ที่มากมายขนาดนี้ได้ สวัสดิการของพระญาติวงศ์ย่อมต้องลดลงอย่างฮวบฮาบ และผลที่ตามมาจากการลดลงอย่างฮวบฮาบนี้ พระญาติวงศ์เหล่านี้เมื่อตื่นขึ้นมาจากความรุ่งเรืองฟุ้งเฟ้อในอดีต ก็ย่อมไม่สามารถยอมรับความแตกต่างนี้ได้ ที่เรียกว่าจากประหยัดสู่ฟุ่มเฟือยนั้นง่าย จากฟุ่มเฟือยสู่ประหยัดนั้นยาก"