บทที่ 488: ได้ใจทหารฝู่ปิง (ตอนจบ)

หลิวอี้หลงอ่านถึงตรงนี้ก็หยุดไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกว่าในอกมีเลือดร้อนระอุพุ่งพล่าน แม้ว่าเขาจะเป็นตูเว่ย แต่อันที่จริงแล้วเขาก็รู้ดีว่า เขากับทหารสามัญเบื้องล่างเหล่านี้ไม่ได้มีความแตกต่างกันมากนัก เขาเป็นเหมือนกับพวกเขา เขาก็เป็นหนึ่งในสมาชิกของพวกเขา

ตั้งแต่โบราณมาจนถึงปัจจุบันไม่เคยมีใครพูดเพื่อทหารสามัญอย่างพวกเขาเลยแม้แต่คำเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการยกย่องพวกเขาขึ้นไปสู่ตำแหน่งที่สูงส่งถึงเพียงนี้!

และทหารเบื้องล่างยิ่งเงียบลง ทุกคนต่างก็กำลังรอคอย พวกเขาอยากจะดูว่าองค์ชายฉินหวางยังตรัสอะไรอีก

"ในช่วงปลายราชวงศ์ก่อนหน้า ราษฎรทั่วหล้าทุกข์ยากลำเค็ญ ในยามที่ชาวทูเจี๋ยบุกรุกชายแดน เผาฆ่าปล้นชิง กระทำชั่วทุกอย่าง ในยามที่ถู่ยวี่ฮุ่นก่อกวนเป็นระยะๆ ปล่อยทหารปล้นชิง สังหารหมู่ราษฎรต้าถังของเรา เป็นทหารสามัญนับหมื่นนับแสนเหล่านี้ ที่ยอมสละศีรษะ หลั่งโลหิต วางจอบในมือ ทิ้งมารดาชราที่บ้าน จุมพิตลาภรรยาของตนเอง กอดลาบุตรธิดาของตนเอง แล้วก้าวขึ้นสู่เส้นทางแห่งการสู้รบเพื่อชาติอย่างเด็ดเดี่ยว"

"พวกเขาคือบุตรชาย สามี พี่น้อง บิดาของผู้อื่น แต่พวกเขาไม่เคยมีความน้อยใจเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยมีการถอยหนี"