บทที่ 495: ล้วนเป็นเรื่องของผลประโยชน์

"ใช่พ่ะย่ะค่ะ ชุดเกราะที่ทำจากเครื่องเหล็ก รวมถึงเกราะหมิงกวงด้วย" หลี่เค่อพยักหน้า ตะวันออกกลางอย่างจักรวรรดิซาเซเนียนแห่งเปอร์เซียนั้นอันที่จริงแล้วมีเครื่องเหล็กไม่มากนัก แน่นอนว่า ในฐานะจักรวรรดิที่ดำรงอยู่มาหลายร้อยปี จักรวรรดิซาเซเนียนแห่งเปอร์เซียไม่ได้ขาดแคลนชุดเกราะ ปัญหาคือ ตอนนี้จักรวรรดิซาเซเนียนแห่งเปอร์เซียไม่ใช่ว่าถูกอาหรับกำจัดกองทัพไปไม่น้อยบนคาบสมุทร แล้วก็สูญเสียชุดเกราะไปไม่น้อยหรอกรึ

โดยรวมแล้ว เทคโนโลยีการถลุงเหล็กของตะวันตกนั้นด้อยกว่าต้าถังในปัจจุบันมากนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเทียบกับต้าถังหลังจากที่หลี่เค่อได้ทำการปรับปรุงแล้ว ทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน พวกเขาแม้แต่ต้าถังก่อนหน้านี้ก็ยังเทียบไม่ได้ ดังนั้นในจักรวรรดิซาเซเนียนแห่งเปอร์เซียจึงมีกองทหารม้าเกราะหนักอย่างกองทัพเสวียนเจี่ย อันที่จริงแล้วจำนวนก็ไม่ได้มีมากนัก

"เช่นนี้แล้ว เจ้าเคยคิดถึงปัญหาข้อหนึ่งหรือไม่?" หลี่ซื่อหมินทรงขมวดพระขนง

"ปัญหาอะไรพ่ะย่ะค่ะ?"

"ตามความคิดของเจ้า ในเมื่อเจ้าคิดจะผ่านการขายอาวุธให้เปอร์เซีย เพื่อมาลดทอนกำลังรบของอาหรับ เช่นนั้นแล้วเจ้าก็รู้ว่าอาหรับที่เจ้าพูดถึง หรือก็คือแผ่นดินอาหรับ มีพลังรบแข็งแกร่งกว่าทหารเปอร์เซีย! อาวุธยุทโธปกรณ์แน่นอนว่าเป็นสิ่งสำคัญ แต่การจะรบให้ชนะไม่ใช่ว่าอาวุธยุทโธปกรณ์เหนือกว่าแล้วจะสามารถเอาชนะได้อย่างแน่นอน"