บทที่ 533: องค์ชายฉินหวางทรงจัดการเรื่องราวอย่างสง่าผ่าเผยเสมอ

หลังจากพูดจบ หลี่ซื่อหมินก็ทอดพระเนตรสีหน้าของทุกคนเบื้องล่าง แล้วจึงกล่าวด้วยสีพระพักตร์สงบนิ่ง "ข้าบอกพวกเจ้า ไม่ใช่ว่าให้พวกเจ้าทำเช่นนี้ อย่างไรเสียข้าราชการท้องถิ่นก็เป็นตัวแทนของราชสำนัก การไปพัวพันกับเหล่าพ่อค้า ตระกูลใหญ่ในท้องถิ่นมากเกินไป ง่ายที่จะก่อให้เกิดการทุจริตคอร์รัปชัน ติดหนี้บุญคุณ วิธีการที่ราชสำนักจะแก้ไขปัญหานี้ได้ ก็คือการเพิ่มจำนวนเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยในท้องถิ่น เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยร่วมมือกับผู้ใหญ่บ้านในตำบล ผู้ใหญ่บ้านในหมู่บ้าน ก็สามารถบรรลุประสิทธิภาพที่ใกล้เคียงกันได้"

"ต่อให้จะด้อยกว่าบ้าง แต่ความแตกต่างก็ไม่มาก ตอนนี้ข้าบอกพวกเจ้า คือการจะให้พวกเจ้าในฐานะเสาหลักของราชสำนักต้าถัง ล้วนแต่เป็นเสาหลักของราชสำนักต้าถัง ไม่สามารถมีความคิดที่แข็งทื่อได้ ต้องรู้จักพลิกแพลง สถานการณ์เร่งด่วนต้องจัดการอย่างเร่งด่วน ไม่สามารถทำตามแบบแผนเดิมๆ ตายตัวอยู่กับแผนการเดียวได้"

"ข้าน้อยทั้งหลายเข้าใจแล้ว" ทุกคนต่างก็ลุกขึ้นยืนค้อมกายคารวะ

การประชุมท้องพระโรงในวันนี้ยาวนานเป็นพิเศษ ขุนนางจำนวนมากตอนที่หลี่เค่อสำเร็จราชการแทน ฎีกาบางฉบับที่เลี่ยงได้ก็เลี่ยง แต่ฝ่าบาทเสด็จขึ้นประชุมท้องพระโรง สำหรับพวกเขาแล้ว นี่คือโอกาสในการแสดงผลงาน พูดให้ฟังดูไม่ดีหน่อยก็คือ ฎีกามากหน่อย ก็เป็นการพิสูจน์ว่าตนเองกำลังทำงานอยู่ คนประเภทนี้มีจำนวนไม่น้อย ดังนั้นการประชุมท้องพระโรงครั้งนี้จึงใช้เวลาทั้งหมดกว่าสองชั่วยาม ระหว่างนั้นยังมีการพักสองครั้ง ครั้งละหนึ่งเค่อ ให้ขุนนางบางคนไปเข้าห้องน้ำ

เมื่อเลิกประชุมท้องพระโรงแล้ว หลี่ซื่อหมินที่เสด็จกลับมายังตำหนักสองขั้วก็ทรงนวดพระนลาฏของตนเอง ทรงรู้สึกเหนื่อยล้าเป็นพิเศษ เมื่อทอดพระเนตรฎีกาเกือบยี่สิบกว่าฉบับที่นำกลับมา พระองค์ก็ค่อนข้างปวดพระเศียร การจัดการฎีกาเหล่านี้เหนื่อยมากจริงๆ