บทที่ 542 จงจับตัวหลี่เค่อออกมาให้ข้า

"เสด็จแม่ ลูกจัดการเองได้เพคะ" ฉางเล่อรู้สึกกระดากอาย จึงรีบยื่นมือออกห้ามความคิดของจักรพรรดินีจ่างซุนที่กำลังจะทรงถูหลังให้แก่นาง

"ฮ่าๆ ลี่จื้อของแม่เติบใหญ่แล้ว ถึงกับรู้จักหาสามีให้ตัวเองแล้วเชียว" จักรพรรดินีจ่างซุนกล่าวล้อเลียนด้วยรอยยิ้ม

"เสด็จแม่..." ฉางเล่อมีสีหน้าเขินอายขึ้นเล็กน้อย ทรงออดอ้อน

"ยามนี้รู้จักอายแล้ว เมื่อครู่ยามที่กล่าวอย่างเคร่งขรึมต่อเสด็จพ่อและแม่ว่าได้หาสามีให้ตนเองแล้ว มิได้เป็นเช่นนี้เลย" จักรพรรดินีจ่างซุนยิ้มและประทับนั่งลงบนเก้าอี้ข้างอ่างอาบน้ำ ขณะที่พระหัตถ์ยังคงถือผ้าไหมผืนหนึ่งเช็ดที่พระกรของฉางเล่อ

"ก็แค่... ก็แค่คิดได้ก็พูดออกไปเพคะ" ฉางเล่อรู้สึกกระอักกระอ่วนและเขินอาย