บทที่ 546: เสด็จพ่อ หรือว่าจะให้ฉางเล่อเป็นรัชทายาทดีพ่ะย่ะค่ะ

แม้ว่าเมิ่งจื่อจะเคยกล่าวไว้ว่า "ราษฎรสำคัญที่สุด รองลงมาคือแผ่นดิน กษัตริย์นั้นเบาที่สุด" แต่ในกระบวนการที่ตระกูลใหญ่สั่งสอนบุตรหลานของตนเอง ท่านลองเดาดูสิว่า 'ราษฎร' ผู้นี้คือใคร? ในการศึกษาของพวกเขา 'ราษฎร' ผู้นี้ก็คือตระกูลใหญ่ของพวกเขาเอง

ท่านคิดว่าพวกเขาป่าวประกาศต่อภายนอกว่าตนเองเป็นชนชั้นสูงรึ? ไม่เลย พวกเขาป่าวประกาศต่อภายนอกว่าตนเองก็เป็นราษฎรเช่นกัน การปฏิรูปบางอย่างของราชวงศ์ที่ไม่เป็นผลดีต่อพวกเขา ผู้ที่คัดค้านก็มักจะอ้างว่าเป็นการแย่งชิงผลประโยชน์กับราษฎรเสมอ

พูดให้ตรงไปตรงมาก็คือ สิทธิ์ในการตีความขั้นสุดท้ายของการศึกษานั้นอยู่ในมือของพวกเขา ความคิดของปราชญ์ในอดีตหลายอย่างอันที่จริงแล้วก็ไม่เลว แต่คนรุ่นหลังจะตีความอย่างไร ปราชญ์ในอดีตเหล่านี้ก็ควบคุมไม่ได้แล้ว

หากมองจากมุมมองของยุคหลัง ท่านจะพบว่าในทฤษฎีโบราณมากมาย แทบจะสามารถหาแนวคิดที่ใกล้เคียงกับแนวคิดสมัยใหม่ได้ทั้งสิ้น แต่เหตุใดสังคมศักดินาในสมัยโบราณจึงสามารถดำรงอยู่ได้ยาวนานถึงเพียงนั้น อันที่จริงแล้วก็เกี่ยวข้องกับสิทธิ์ในการตีความขั้นสุดท้ายของการศึกษานี่เอง

แน่นอนว่าการศึกษาจากตำราเป็นเพียงส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งก็คือการสั่งสอนและเป็นแบบอย่างของอาจารย์ผู้สอนคนเหล่านี้