บทที่ 594: วาโงกุเป็นดินแดนของฮวาเซี่ยเรามาแต่โบราณ

โมโนโนเบะ มุราชิตะ ที่หมอบอยู่บนพื้นไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยกล่าวอย่างจริงจังว่า "การปกครองถู่ยวี่ฮุ่นขององค์ชาย แสดงให้เห็นถึงพระปณิธานอันยิ่งใหญ่ขององค์ชาย และการที่องค์ชายทรงให้ต้าถังพัฒนาเรือเดินทะเลอย่างจริงจังในตอนนี้ และยังมีการผลิตแร่เหล็กที่เกี่ยวข้องที่โยวโจวอีกด้วย จะเห็นได้ว่าองค์ชายต่อโคกูรยอก็ทรงมีความระแวดระวัง"

"ดังนั้นต้าถังย่อมต้องใช้กำลังทหารต่อโคกูรยออย่างแน่นอน ข้าน้อยไม่มีความสามารถอื่นใด แต่ก็ยังสามารถระดมกำลังที่เหลืออยู่ของตระกูลโมโนโนเบะได้ หากข้าสามารถกุมอำนาจใหญ่ของวาโงกุได้ ข้าน้อยย่อมต้องให้วาโงกุออกทัพอย่างเต็มที่ ช่วยเหลือต้าถังในการรบกับโคกูรยอจากเบื้องหลัง!"

"นอกจากนี้แล้ว สิ่งใดในวาโงกุ ขอเพียงแค่องค์ชายทรงต้องการ วาโงกุย่อมต้องลุยน้ำลุยไฟ ไม่ปฏิเสธ" โมโนโนเบะ มุราชิตะถึงกับเริ่มวาดฝันให้หลี่เค่อแล้ว

เขาล้วนแต่ใช้ของในอนาคต

แต่ว่าหลี่เค่อกลับไม่ได้ใส่ใจ โบกมือเล็กน้อย หลี่เค่อกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า "เจ้าลุกขึ้นก่อน"