บทที่ 600: ของข้าล้วนเป็นของข้า

อย่าว่าแต่หลี่เค่อเลย แม้แต่เฝิงอั้งที่อยู่ข้างๆ ก็รู้ดีว่าของสิ่งนี้มีราคาแพงเพียงใด และตอนนี้เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นอยู่เต็มภูเขาทั่วไปหมด

ส่วนซุนซือเหมี่ยวกลับยกขาเดินไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้กับเขาที่สุด หลังจากเด็ดลงมาหนึ่งต้น ซุนซือเหมี่ยวก็หักท่อนเล็กๆ เคี้ยวในปาก ชิมรสชาติอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นซุนซือเหมี่ยวจึงได้คายมันออกมา กล่าวอย่างทอดถอนใจว่า "ช่างเป็นการสิ้นเปลืองของสวรรค์เสียจริง ล้วนแต่เป็นเถี่ยผีสือหูชั้นเลิศ ก็แค่ปล่อยให้มีชีวิตอยู่เช่นนี้ไม่รู้กี่ปี"

เมื่อยืนอยู่ข้างกายซุนซือเหมี่ยว หลี่เค่อก็เงยหน้าขึ้นมองตาม อย่างน้อยในขอบเขตที่สายตาสามารถมองเห็นได้ แทบจะส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นเถี่ยผีสือหูชนิดนี้

"ที่นี่ตั้งแต่โบราณมาก็คือดินแดนของฮวาเซี่ย ต้าถังของเราสืบทอดความชอบธรรมของฮวาเซี่ย ที่นี่โดยธรรมชาติแล้วก็คือดินแดนของต้าถังเรา นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ที่นี่ก็ขอตั้งชื่อชั่วคราวว่าลูซอนฝู่ ชั่วคราวนี้ให้เฝิงอั้ง ควบตำแหน่ง" หลี่เค่อยืนอยู่ที่นี่แล้วกล่าว

"องค์ชายตรัสถูกต้องอย่างยิ่ง" เฝิงอั้งรีบมีสีหน้าเคร่งขรึม ค้อมกายคารวะโดยตรง