บทที่ 602: เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของเจ้าก็ต้องเป็นดินแดนของต้าถัง

จี๋เก๋อกลับมาถึงหมู่บ้านของตนเอง อารมณ์ของเขาไม่ผ่อนคลายนัก แต่ว่าหมู่บ้านของเขาได้ถูกกองทัพของต้าถังควบคุมไว้แล้ว เขาต่อการมีอยู่ของต้าถังนั้นมึนงง ถึงแม้ว่าเขาจะพูดภาษาฮั่นได้ แต่ว่าอะไรคือต้าถังก่อนวันนี้เขาล้วนไม่รู้ แต่ว่าเขากลับจำอักษรฮั่นนั้นได้

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ความหมายที่เฉพาะเจาะจง แต่ว่าบิดาของเขาเคยบอกเขาว่า ทุกคนที่ใช้อักษรชนิดนี้ล้วนแต่ล่วงเกินไม่ได้ พวกเขาแข็งแกร่งอย่างยิ่ง! ดังนั้นจี๋เก๋อจึงจดจำไว้อย่างแน่นหนา

จี๋เก๋ออพยพมาที่นี่ตั้งแต่ยังเด็กมาก ที่นี่พวกเขาได้อาศัยอยู่มาหลายสิบปีแล้ว ตอนแรก ค่อนข้างลำบาก แต่ว่าก็ยังดีกว่าที่ฉิวลี่ ไม่มีใครมาปล้นชิงของของพวกเขา ทั้งหมู่บ้านของพวกเขาสามารถหาธัญพืชได้เท่าไหร่ก็เป็นของตนเอง ไม่ว่าจะเป็นการจับปลาหรือล่าสัตว์ หรือว่าจะปลูกนา แต่ละครัวเรือนต่างก็แบ่งกันออกแรง ของกินก็สามารถแบ่งกันได้อย่างเท่าเทียม

ที่องค์ชายตรัสว่ากินอิ่มท้อง เขากลับไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาก็ไม่ถึงกับอดอยาก

อย่างไรเสีย ปลาทะเลริมฝั่งก็มีอยู่มากมาย เพียงแต่ธัญพืชโดยพื้นฐานแล้วไม่มีเท่าไหร่ ที่นาที่พวกเขาบุกเบิกออกมาก็ไม่ได้มีมากนัก