บทที่ 616: นี่มันถึงจะเรียกว่าธุรกิจ!

ข้าวสารสี่สิบสือแลกกับผ้าเจี้ยนป๋อหนึ่งผืน หากคำนวณตามต้นทุนของหลี่เค่อแล้ว กำไรก็จะอยู่ที่ประมาณหนึ่งร้อยยี่สิบเท่า ก็พอใช้ได้ ฝนปรอยๆ

หากคำนวณตามกำไรของพ่อค้าคนอื่นๆ แล้ว ก็ประมาณสามสิบสองเท่าของกำไร ก็ยังพอทน

หลี่เค่อไม่รู้ราคาข้าวของเจินล่าจริงๆ บริษัทการค้าเยว่ไหลของเขามีธุรกิจอยู่ที่เจินล่า แต่ว่าธุรกิจเหล่านี้ไม่ได้มีมากนัก ปริมาณการค้าก็ไม่ใหญ่ ที่สำคัญที่สุดคือเรือขนส่งเทียบไม่ได้กับเรือขนส่งในมือของหลี่เค่อเลย ต้นทุนการขนส่งของทั้งสองฝ่ายไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน

แน่นอนว่าสิ่งสำคัญคือ หลี่เค่อก็ไม่ได้ไปสอบถามกับบริษัทการค้าเยว่ไหล เพราะในมุมมองของหลี่เค่อแล้ว ราคาข้าวในหมู่ประชาชนของเจินล่าไม่จำเป็นต้องอ้างอิงเลย เพราะหลี่เค่อไม่ได้เตรียมจะใช้เหรียญทองแดงซื้ออยู่แล้ว ถึงแม้ว่าในเจินล่าและหลินอี้จะสามารถใช้เหรียญทองแดงของต้าถังได้เหมือนกัน แต่หลี่เค่อก็ไม่คิดจะใช้เงินซื้อแต่แรก

เพราะเมื่อใช้เงินเป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยนมูลค่าแล้ว ก็ย่อมทำให้อีกฝ่ายรู้ราคาที่แท้จริงของสินค้าได้ง่าย และในการค้าลักษณะนี้ การแลกเปลี่ยนสิ่งของต่อสิ่งของต่างหากคือหนทางที่ทำกำไรได้มากที่สุด