บทที่ 625: ศักยภาพของตระกูลใหญ่และพ่อค้า

กระดาษธนบัตร 100 ตันก็ประมาณร้อยกว่าลูกบาศก์เมตร และโกดังใต้ดินของหลี่เค่อ แค่กระดาษสำหรับธนบัตร 1 ก้วนก็เก็บไว้ถึง 3 หมื่นตันแล้ว ต่อให้หักกระดาษพิเศษสำหรับธนบัตร 50 และ 100 ก้วนที่ใช้ไม่ได้ออกไป ที่เหลือเหล่านั้นก็เพียงพอให้ต้าถังใช้ไปอีกร้อยปีคาดว่าก็ยังมีเหลือ

ยิ่งไปกว่านั้น หลี่เค่อก็เป็นไปไม่ได้ที่จะพิมพ์แต่ 1 ก้วน ถึงแม้ว่าธนบัตร 1 ก้วนย่อมต้องมีมากที่สุด และราษฎรทั่วไปก็สัมผัสกับธนบัตร 1 ก้วนไม่มากนัก ราษฎรทั่วไปย่อมต้องใช้เหรียญทองแดงอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นเมื่อองค์กรธุรกิจเหล่านี้ชำระภาษี เหรียญทองแดงของต้าถังก็จะไม่ขาดแคลนแล้ว หากนับเพียงแค่เหรียญทองแดงที่หมุนเวียนในหมู่ราษฎรทั่วไป ถึงตอนนั้นคาดว่าไม่กี่ล้านก้วนก็เพียงพอแล้ว

อย่างไรเสียหากราษฎรรวบรวมธัญพืชมาขาย ในอนาคตก็มีความเป็นไปได้ที่จะได้รับธนบัตรอย่าง 1 ก้วน ก็ไม่มีปัญหาในการใช้งาน ปัญหาเดียวก็คือโรงรับแลกเงินถึงตอนนั้นต้องตามให้ทันในการเผยแพร่

ชั่วคราวนี้ดำเนินการที่มณฑลหลิ่งหนาน ปัญหาไม่ใหญ่ ธนบัตรในอีกหนึ่งปีให้หลังก็สามารถเปิดตัวได้แล้ว

หลังจากที่หลี่เค่อได้แจ้งสัดส่วนการเก็บภาษีการค้าให้แก่ตระกูลใหญ่เหล่านี้แล้ว พวกเขาก็หารือกัน หลี่เค่อไม่ได้รบกวนตระกูลใหญ่เหล่านี้ แต่กลับปล่อยให้พวกเขาทำการหารือกัน คนเหล่านี้ต่างก็กระซิบกระซาบหารือกันอยู่นาน จากนั้นจึงได้มีคนเอ่ยขึ้นว่า "องค์ชาย พวกเราไม่มีปัญหาอะไร ภาษีการค้านี้พวกเราสามารถชำระได้ แต่ว่าองค์ชาย อาณาจักรตานตานแห่งนี้ องค์ชายทรงเตรียมจะขายอย่างไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?"