บทที่ 63 แค่คนห้าพันคนเท่านั้น

        สำหรับคำพูดของหลี่จิ้งนั้น หลี่เค่อย่อมรับน้ำใจไว้

        “ฮ่าๆๆๆ ไต้กั๋วกงโปรดวางใจ ในเมื่อข้ารับพวกเขามาแล้ว จะพูดให้เกินจริงไปหน่อยก็คือ ขอเพียงแค่ข้าหลี่เค่อมีข้าวกินหนึ่งคำ พวกเขาก็จะมีข้าวกินหนึ่งคำ” หลี่เค่อตบหน้าอก

        คนโบราณไม่เข้าใจ คนคือทรัพย์สินที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

        ไม่สามารถสร้างมูลค่าได้รึ? จะไม่มีทางสร้างมูลค่าได้อย่างไร พอพวกเขามาแล้ว หลี่เค่อมีงานมากมายรอให้พวกเขาทำ และพอพวกเขาทำเสร็จแล้ว หลี่เค่อต้องจ่ายเงินเดือนให้พวกเขามิใช่รึ? พอจ่ายเงินเดือนแล้ว ได้รับค่าจ้างแล้ว หลี่เค่อก็วิจัยเพิ่มอีกหน่อย วิจัยผลิตภัณฑ์ดีๆ ออกมา แล้วก็หาเงินค่าจ้างในมือของพวกเขากลับคืนมา สมบูรณ์แบบ!

        ท่าทางเช่นนี้ของหลี่เค่อ หลี่จิ้งก็ยังคงกังวลอยู่บ้าง ที่สำคัญคือหลี่เค่อนี่ดูไม่เหมือนกับคนที่พึ่งพาได้

        แต่ฝ่าบาทและหลี่เค่อต่างก็ยินยอม และตอนนี้ราชสำนักก็ไม่มีกำลังจะจัดหาตำแหน่งให้ได้ ดังนั้นนี่จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

        “เช่นนั้นข้าจะให้พวกเขามารวมตัวกันที่นี่ของท่านเมื่อไหร่ดี?” หลี่จิ้งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจว่าจะไม่พูดอะไรมากอีกแล้ว สู่หวางเตี้ยนเซี่ยคนยังหนุ่มอยู่บ้าง แต่นี่ก็เป็นเรื่องดีจริงๆ ปีครึ่งปีก็ปีครึ่งปีเถอะ อีกอย่าง สู่หวางเตี้ยนเซี่ยหาเงินก็มีความสามารถอยู่บ้าง

        ห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนเขาก็พอจะได้ยินมาบ้าง จะไม่ได้ยินได้อย่างไร? พ่อบ้านถึงกับใช้รถจากบ้านของเขาไปลากเหรียญทองแดงมาไม่น้อยแล้ว เงินเหล่านี้ล้วนแต่ไปซื้อของที่นี่กับหลี่เค่อ

        “หากเป็นไปได้ พรุ่งนี้ก็มาได้เลย” หลี่เค่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง เรื่องบางอย่างของเขาก็ต้องเริ่มจัดการแล้ว ดังนั้นสู้ให้พวกเขาเริ่มในวันพรุ่งนี้เลยดีกว่า

        “ดี!” หลี่จิ้งก็เด็ดเดี่ยวเช่นกัน แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลี่จิ้งก็เอ่ยปากอีกครั้ง “เตี้ยนเซี่ย ในจำนวนนั้นมีบางคน แขนขาดขาขาด หากว่าเตี้ยนเซี่ยไม่สามารถจัดหาตำแหน่งให้คนส่วนนี้ได้ สู้มอบกลับมาให้ข้าก็ได้ ท้ายที่สุดแล้วเตี้ยนเซี่ยก็ได้จัดหาให้ส่วนใหญ่แล้ว ส่วนที่เหลือพวกเราก็สามารถรับผิดชอบได้”

        “วางใจเถอะ ให้พวกเขามา มีเท่าไหร่เอาเท่านั้น” หลี่เค่อโบกมือ งานต่อไปของเขาต้องการคนงานมาก ห้าพันคนนี่เรื่องเล็กน้อย

        หากเป็นยุคใหม่ ห้าพันคนอาจจะมาก แต่ในสมัยโบราณ ในอุตสาหกรรมที่ใช้แรงงานคนเป็นหลักนี้ ห้าพันคนเดิมทีก็ไม่มาก

        และหลี่เค่อยังทำอุตสาหกรรมผูกขาดอีกด้วย

        หลังจากหารือกับหลี่จิ้งแล้ว หลี่จิ้งก็เอ่ยปากขอตัวลา หลี่เค่อไม่ได้รั้งไว้ ไม่จำเป็นต้องไปสร้างสัมพันธ์อะไร คนอย่างหลี่จิ้งเหล่านี้ล้วนแต่เป็นหัวแหลม ยังไรจะไม่เข้าใกล้องค์ชายองค์ใดมากเกินไป ขุนนางฝ่ายบู๊เหล่านี้แทบจะไม่มีเช่นนี้

        ก็มีเพียงโหวจวินจี๋คนหนึ่งที่ติดตามหลี่เฉิงเฉียน สุดท้ายก็เพราะก่อกบฏเลยถูกหลี่ซื่อหมินฆ่าทิ้งโดยตรง ก็นับว่าเป็นขุนนางผู้มีคุณูปการไม่กี่คนที่ติดตามหลี่ซื่อหมินแล้วถูกฆ่าทิ้ง

        รวมถึงจ่างซุนอู๋จี้ก็ยังรู้จักหลีกเลี่ยงข้อครหา จ่างซุนอู๋จี้ก็เคยลาออกจากตำแหน่งเช่นกัน เพียงแต่ต่อมาหลี่ซื่อหมินทรงร้องขอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาถึงได้กลับมา

        หลี่จิ้งจากไปแล้ว หลี่เค่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เรียกเถียนเหมิงมาโดยตรง

        “เตี้ยนเซี่ย”

        “ในคฤหาสน์เสบียงอาหารยังพอรึ?” หลี่เค่อถาม

        “เตี้ยนเซี่ยทรงต้องการอาหารสำหรับกี่คนขอรับ?” เถียนเหมิงไม่ได้พูดอะไรมาก แต่กลับถามกลับ

        “พรุ่งนี้จะมีทหารชั้นยอดที่เกษียณแล้วของต้าถังห้าพันคนมาที่นี่ อาหารของพวกเขาย่อมต้องมากกว่าคนธรรมดาอยู่บ้าง เตรียมไว้ล่วงหน้าให้ดี” หลี่เค่อพยักหน้า

        “ห้าพันคนเสบียงอาหารประจำของเราก็เพียงพอแล้วขอรับ ไม่ต้องไปยุ่งกับเสบียงสำรอง” เถียนเหมิงพยักหน้า

        “ซื้อเสบียงอาหารต่อไป จำนวนคนที่พวกเราจะต้องรับผิดชอบต่อไปนั้นไม่ใช่แค่หนึ่งหมื่นคน จำนวนผู้ลี้ภัยและขอทานเหล่านั้นมีไม่น้อย” หลี่เค่อส่ายหน้า เมื่อวานเถียนเหมิงก็ได้รายงานอย่างง่ายๆ ให้หลี่เค่อฟังแล้ว ตอนที่หยางอันหนิงกำลังเผยแพร่ความรู้เรื่องชุดชั้นในให้ฉางเล่อพวกนาง

        หลี่เค่อก็คาดไม่ถึงว่า ตอนนี้เมืองฉางอันแค่ขอทานเด็กก็มีเกือบหนึ่งพันคนแล้ว นี่คือขอทานเด็ก หรือก็คือเด็กที่อายุต่ำกว่า 12 ปี หากนับรวมขอทานทั้งหมด ตัวเลขนี้จะอยู่ที่ประมาณสองพันกว่าคน และถ้ารวมผู้ลี้ภัยเข้าไปด้วย ตัวเลขก็จะพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนใกล้จะถึงหนึ่งหมื่นสามพันคน

        และตัวเลขนี้ในแต่ละวันก็ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องทีละหลายสิบคน

        เมืองฉางอันที่มีประชากรนับล้านคน มีผู้ลี้ภัยเพิ่มขึ้นหมื่นกว่าคนดูเหมือนจะไม่นับว่าเป็นอะไร แต่ปัญหาความสงบเรียบร้อยที่ผู้ลี้ภัยเหล่านี้นำมานั้นอันที่จริงรุนแรงอย่างยิ่ง

        เมื่อกินไม่อิ่มท้อง พวกเขาก็ทำได้เพียงเสี่ยงอันตราย และคนเหล่านี้ที่สามารถมาถึงเมืองฉางอันได้ ก็ย่อมจะรู้จักคนอยู่บ้าง นานวันเข้า หากจัดการไม่ดีก็จะปลุกระดมให้เกิดการจลาจลได้ และสภาพความเป็นอยู่ของผู้ลี้ภัยก็ไม่ดี มักจะรวมตัวกันเป็นกลุ่ม เมื่อใดที่พบคนตาย แล้วไม่จัดการอย่างทันท่วงที ก็ง่ายที่จะเกิดโรคระบาด

        โรคระบาดในยุคนี้ไม่ใช่ว่าจะจัดการได้ง่ายขนาดนั้น

        ดังนั้นผู้ลี้ภัยจึงเป็นปัญหาที่น่าปวดหัวที่สุดของสองอำเภอว่านเหนียนและฉางอันมาโดยตลอด

        ลองคิดดูสิว่าเมืองที่มีประชากรนับล้านในยุคใหม่เรื่องราวยังมีมากมายขนาดนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสมัยโบราณ?

        “ขอรับ เตี้ยนเซี่ยวางใจได้เลย หลายปีมานี้ต้าถังเก็บเกี่ยวได้ผลดีติดต่อกัน ดังนั้นราคาเสบียงอาหารจึงมีเสถียรภาพ การซื้อเสบียงอาหารไม่ยากขอรับ ตั้งแต่เมื่อสิบกว่าวันก่อน ตอนที่เตี้ยนเซี่ยทรงตกลงเรื่องนี้กับฝ่าบาทแล้ว ข้าก็ได้สั่งการให้ห้างสรรพสินค้าเยว่ไหลเริ่มซื้อและขนส่งเสบียงอาหารจากเขตผลิตธัญพืชต่างๆ มายังฉางอันแล้ว” เถียนเหมิงกล่าวอย่างนอบน้อม

        “อืม ให้ห้างสรรพสินค้าที่ทุ่งหญ้าและซีอวี้ก็ให้ความสนใจด้วย ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ส่งผลกระทบต่อสภาพของสองพื้นที่นั้น ให้ซื้อแกะเพิ่มอีกหน่อยแล้วต้อนมายังฉางอัน” หลี่เค่อสั่งการ

        “ขอรับ!”

        ต้องยอมรับว่า ห้างสรรพสินค้าเยว่ไหลที่ตั้งแต่แรกก่อตั้งขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจนั้นได้ช่วยหลี่เค่อไว้มากจริงๆ ประหยัดเวลาให้เขาไปมากเหลือเกิน

        “จริงสิ ช่างเหล็กกับช่างปูนรวบรวมมาเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?” หลี่เค่อถามอีกครั้ง

        “รวบรวมเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ”

        “นี่เจ้าเอาไป” หลี่เค่อหยิบแผนที่ฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้เถียนเหมิง

        นี่คือแผนที่การกระจายตัวของทรัพยากรแร่ธาตุในมณฑลส่านซีในยุคหลัง อันที่จริงส่านซีเป็นมณฑลที่มีทรัพยากรมากมาย และทรัพยากรหลายอย่างในยุคนี้ยังไม่ถูกค้นพบ

        เช่น ในเขตปกครองเสียนหยางที่ห่างจากฉางอันหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลเมตรก็มีเหมืองถ่านหินที่มีปริมาณสำรองสูงถึงห้าพันห้าร้อยล้านตัน ต่อให้เทคโนโลยีในยุคนี้จะไม่สามารถขุดเจาะได้ทั้งหมด แต่แค่ขุดเจาะส่วนที่อยู่บนผิวดิน ก็เพียงพอต่อการใช้งานแล้ว

        เช่นเดียวกันอย่างเหมืองเหล็ก เหมืองทองแดง และอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียงฉางอันก็มี

        เพียงแต่เทคโนโลยีการสำรวจในยุคนี้ยังไม่พัฒนา แต่สำหรับยุคหลังแล้ว แผนที่การกระจายตัวของทรัพยากรแร่ธาตุเหล่านี้ก็ถูกจัดวางอย่างมั่นคงอยู่ในคลังสินค้าของคลังสำรองยุทธศาสตร์แห่งชาติ รวมถึงที่ขุดเจาะไปแล้วและยังไม่ได้ขุดเจาะล้วนแต่มีทั้งหมด

        เถียนเหมิงรับมา เมื่อเขาเปิดแผนที่ออกดู ทั้งคนก็ถึงกับมึนงงไป

        ยุคนี้ก็มีแผนที่เช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับแผนที่มืออาชีพในยุคใหม่… นั่นห่างกันราวฟ้ากับเหว!

        “เตี้ยนเซี่ยนี่คือ?” เถียนเหมิงถึงกับโง่งันไป

        โชคดีที่หน่วยงานบริหารบนแผนที่การกระจายตัวของแร่ธาตุไม่หนาแน่นเท่ากับแผนที่ทั่วไป แต่ก็เพียงพอที่จะอธิบายปัญหาหลายอย่างได้แล้ว

        โชคดีที่ ถึงแม้จะมีคำศัพท์บางคำที่แตกต่างกัน แต่ในฐานะมณฑลที่มีการสืบทอดทางวัฒนธรรมที่เข้มข้นอย่างยิ่ง ชื่อสถานที่หลายแห่งในมณฑลส่านซีในยุคหลังอันที่จริงก็เหมือนกับสมัยโบราณ

        “ตัวอักษรเหล่านี้คืออักษรย่อที่ข้าวิจัยขึ้นมา ที่สำคัญคือเพื่อรักษาความลับข้อมูล แผนที่นี้เป็นความลับสุดยอด เจ้ารู้ไว้คนเดียวก็พอแล้ว ข้างบนมีระบุตำแหน่งแร่ธาตุไว้ ห้ามรั่วไหลออกไปเด็ดขาด” หลี่เค่อกำชับ

        เถียนเหมิงเป็นขุนนางที่ภักดีอย่างยิ่ง เขาคาดว่าน่าจะเป็นประเภทสาวกคลั่งไคล้ของหลี่เค่อ โดยพื้นฐานแล้วหลี่เค่อพูดอะไรเขาก็เชื่ออย่างนั้น

        “ข้าเข้าใจแล้วขอรับ เตี้ยนเซี่ย” เถียนเหมิงสูดหายใจเข้าลึกๆ

        “ภาพนี้ข้าจะจำไว้ในใจ แล้วนำไปเปรียบเทียบกับภูมิประเทศใกล้เคียงฉางอัน”

        “อืม จุดประสงค์หลักมีสองอย่าง อย่างแรกหาเหมืองเหล็กขนาดใหญ่ พวกเราต่อไปนี้จะเริ่มหลอมเหล็กหลอมเหล็กกล้า อย่างที่สองก็คือหาเหมืองหินปูนนี้ นี่คือแร่ธาตุหลักสองอย่างที่สำคัญที่สุด แน่นอนว่าเหมืองทองแดงและอื่นๆ หากขุดเจาะง่าย ก็ให้ซื้อมาทั้งหมด” หลี่เค่อสั่งการ

        “ขอรับ!”