บทที่ 642: ข้าขอพิสูจน์ว่าตีซีอวี้ไม่ใช่เพื่อลูกเกด

เมื่อมองดูเงาหลังของเขาที่เดินจากไป หลี่เค่อก็ถอนหายใจเบา ๆ พร้อมรำพึงในใจว่า มิน่าเล่า ในยุคหลังคนขายสินค้าฟุ่มเฟือยถึงได้กลายเป็นผู้มั่งคั่งที่สุดในโลกอยู่ช่วงหนึ่ง ของฟุ่มเฟือยนี่แหละ คือธุรกิจที่ทำเงินได้ดีที่สุดจริง ๆ

กำไรจากการขายเหล็กดิบมันช่างต่ำเกินไป อย่างมากก็เพียงสิบเท่าหรือหลายสิบเท่าเท่านั้น แต่สินค้าฟุ่มเฟือยพวกนี้ แค่ขยับตัวที ราคาก็พุ่งขึ้นเป็นร้อยเท่าพันเท่าได้ง่าย ๆ

"ฮั่วกัง" หลี่เค่อเรียกฮั่วกังเข้ามา

"ข้าน้อยอยู่พ่ะย่ะค่ะ"

"จัดส่งเรือใหญ่สองลำหลังจากที่ขนถ่ายสินค้าลงแล้ว ให้นำเรือใบเร็วห้าลำกลับไปยังกว่างโจว ให้หลี่ไต้จัดส่งช่างฝีมือด้านการถลุงเหล็กมายังที่นี่ นอกจากนี้ให้เขาเตรียมสายการผลิตหนึ่งชุดสำหรับด้านการผลิตลูกธนูและอื่นๆ บอกตั่งเหรินหงและเฝิงอั้ง ก็บอกว่าข้าเรียกร้องให้พวกเขาภายในครึ่งปี ต้องส่งทหารเรือชั้นยอดของต้าถังหนึ่งหมื่นนายมาประจำการที่คาบสมุทรปาหลิง" หลี่เค่อกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง