บทที่ 647: ประวัติศาสตร์และความเป็นจริงที่สอดประสานกัน

อัลกอดิซิยยะฮ์ รุสตัมที่ได้รับพระราชบัญชาของกษัตริย์จำต้องออกคำสั่งให้กองทัพข้ามแม่น้ำเพื่อแสวงหาการรบตัดสินกับชาวอาหรับ แนวรบของกองทัพเปอร์เซียมีความยาวถึงสี่พันเมตร และในใจกลางของแนวรบก็ยังมีเอกลักษณ์ของเปอร์เซียเช่นเดียวกัน นั่นคือช้างศึกประมาณสามร้อยกว่าเชือก

ช้างศึกเหล่านี้ล้วนแต่เป็นช้างศึกที่โตเต็มวัยขนาดมหึมา บนหลังของพวกมันบรรทุกอุปกรณ์ไม้รูปทรงสี่เหลี่ยมสูงประมาณครึ่งตัวคน ข้างในโดยทั่วไปแล้วจะยืนมีนักธนูสามถึงสี่นาย และที่ตำแหน่งคอของช้างก็ยังมีควาญช้างอีกหนึ่งนาย คอยควบคุมช้างศึกและใช้หอกยาว

เปอร์เซียไม่ได้ผลิตช้างศึก ช้างศึกของพวกเขาส่วนใหญ่ล้วนแต่มาจากปากีสถาน อินเดีย และสถานที่อื่นๆ ในยุคหลัง ดังนั้นจำนวนจึงค่อนข้างจะหายาก ไม่เหมือนกับประเทศอย่างหลินอี้ เจินล่า และอื่นๆ ที่โดยพื้นฐานแล้วก็คือแหล่งกำเนิดของช้างเอเชีย และยังเป็นป่าดงดิบอีกด้วย ถึงได้สามารถสะสมกองกำลังทหารช้างได้มากมายขนาดนั้น

แต่ว่าช้างศึกของหลินอี้เกรงว่าในอีกหลายสิบปีข้างหน้าก็ไม่สามารถฟื้นฟูได้แล้ว ช้างศึกหนึ่งพันเชือกไม่ใช่ว่าจะสะสมออกมาได้ง่ายขนาดนั้น เพราะว่าทางฝั่งของหลินอี้ได้นำช้างศึกวัยหนุ่มและวัยชราจำนวนมากออกสู่สนามรบ

เมื่อสงครามเริ่มขึ้น ชาวอาหรับจะร่วมกันเปล่งเสียงสวดคำประกาศของศาสดามุฮัมมัดเสียงดังลั่น ภายหลังจากนั้นผู้บัญชาการของพวกเขาก็จะส่งสัญญาณโจมตีตามธรรมเนียม อัลลอฮุอักบัร (พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่) กองทัพควรจะขานรับติดต่อกันสามครั้ง เมื่อถึงครั้งที่สองและครั้งที่สามกองทัพควรจะเตรียมอาวุธและม้าศึกให้พร้อม เมื่อถึงเสียงที่สี่ ทหารก็จะบุกจู่โจมพร้อมกัน