บทที่ 664: ให้โอกาสพวกท่านแล้วกลับไม่คว้าไว้เอง

เมื่อเห็นทุกคนไม่พูด หลี่เค่อก็ไม่รอให้เว่ยเจิงซักถามต่อ แต่กลับกล่าวต่อไปอย่างเรียบเฉย: "ในสถานการณ์เช่นนี้ ราชวงศ์จะได้รับใจประชาชนนั้นง่ายดายเพียงใด? ไม่ต้องใช้อะไรเลย กษัตริย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ กษัตริย์ผู้ปราดเปรื่อง ราษฎรจะไปเข้าใจเรื่องราวใหญ่โตอะไร? ขอเพียงแค่คนที่ถูกสังหารมีสถานะสูงกว่าพวกเขา มีทรัพย์สมบัติมากกว่า พวกเขาก็จะแอบยินดีในใจ ความคิดโดยกำเนิดก็จะมีทฤษฎีสมคบคิดนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมา"

"นั่นคือฮ่องเต้ปรักปรำสังหารตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่ง แต่สำหรับราษฎรแล้ว ในสมองของพวกเขาล้วนแต่สามารถกุข้อหาประหารชีวิตให้แก่ตระกูลใหญ่นี้ได้เป็นหมื่นข้อ"

"เมื่อมองดูฮวาเซี่ยขึ้นลงกว่าสามพันปี พวกท่านยังมองไม่ทะลุปรุโปร่งอีกรึ? คนจนต่างหากคือผู้ที่รักชาติที่สุด เหตุใด? เพราะว่าพวกเขาทุกคนต่างก็รู้หลักการอย่างหนึ่งว่า ชาติล่มสลาย บ้านก็ล่มสลาย และชีวิตที่ดีงามของครอบครัว ลูกหลานของพวกเขาก็จะหมดสิ้นไป และคนรวยรักชาติรึไม่? บางทีอาจจะมี แต่น้อยเกินไป เพราะว่าพวกเขามีทางถอย"

“ชาติล่มสลาย ขุนเขาและสายน้ำยังคงอยู่ แต่ตระกูลใหญ่หรือผู้มั่งคั่งผู้มีอิทธิพล ย่อมมีทางถอยเสมอ เพราะพวกเขาคือผู้ที่รู้ข่าวสารก่อนใคร ต่อให้ต้องเลือกทางสุดโต่ง หลบหนีออกนอกแผ่นดิน ก็ยังสามารถหลีกเลี่ยงหายนะของชาติได้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เคยไร้หนทาง แม้จะรักชาติ ก็เป็นเพียงความรักชาติในยามที่ความปลอดภัยของตนเองยังไม่ถูกคุกคาม ส่วนคนที่ยอมบริจาคทรัพย์สิน ละทิ้งทุกสิ่ง ไม่สนชีวิตตนเอง ทุ่มเททั้งหมดเพื่อกอบกู้วิกฤตของชาติและประชาชนนั้น มีสักกี่คนกัน? หลายร้อยปีจะปรากฏขึ้นมาสักคนก็นับว่ามีค่ามากแล้ว”

"ดังนั้น ราชวงศ์และราษฎรโดยกำเนิดแล้วก็ยืนอยู่ข้างเดียวกัน เมื่อใช้วิธีการเหล่านี้ออกมาแล้ว กักขังสติปัญญาของราษฎรนับหมื่นเหล่านี้ ต่อราชวงศ์ข้าเป็นผลดีหรือไม่? เป็นผลดี!"