บทที่ 758: วันพรุ่งนี้กับเรื่องไม่คาดฝัน อะไรจะมาก่อนกัน (ตอนจบ)

ตอนกลางคืน ซังย่าได้พบกับตัวจี๋ซึ่งร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลทั่วทั้งตัวอยู่ในคุกใต้ดิน

เมื่อเห็นสภาพของตัวจี๋ที่บาดเจ็บสาหัสเช่นนั้น ซังย่าก็อดกลั้นไม่ไหว น้ำตาไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาเดินตรงไปยังประตูห้องขังที่คุมตัวจี๋ไว้ ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงหนักแน่นว่า “ท่านตัวจี๋ พวกเราจะช่วยท่านออกไปให้ได้!”

ตัวจี๋อาศัยการพยุงของคนอีกคนหนึ่งในห้องขังเดียวกัน นั่งลงอย่างยากลำบาก จากนั้นจึงได้กล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม: "ซังย่า ท่านคือหัวหน้าของทาสในเผ่าวั่วซางแห่งนี้ เช่นนั้นท่านก็คือประกายไฟของพวกเขา อนาคตของพวกเขาจะสามารถปลดปล่อยได้อย่างสมบูรณ์หรือไม่ ทาสจะสามารถถูกปลดปล่อยออกจากสภาพที่ถูกกดขี่ข่มเหงเช่นนี้ได้หรือไม่ พวกเขาก็ทำได้เพียงพึ่งพาท่าน"

"ข้าเป็นเพียงผู้นำประกายไฟมาส่งถึงในมือของท่าน ถึงแม้ว่าข้าจะตาย แต่ข้าก็เชื่อว่า จิตวิญญาณของข้า จิตวิญญาณขององค์ชายจะไม่มีวันที่จะถูกกำจัดจนหมดสิ้นไปได้ตลอดกาล"

"ข้าสามารถเข้าใจอารมณ์ของท่านได้ ท่านอย่าได้ร้องไห้เลย บนแผ่นดินผืนนี้มีเลือดและน้ำตาของทาสอยู่มากเกินไปแล้ว ข้าหวังว่าวันหนึ่งในอนาคต ที่นี่จะมีเพียงความสงบสุขและสันติ"