บทที่ 76 ปากของพี่สามช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

       “ท่านรึ?” หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรหลี่เค่อด้วยสีพระพักตร์ที่แปลกประหลาด

        “แน่นอนอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ เรื่องนี้ก็เป็นลูกที่เสนอขึ้นมา ดังนั้นลูกจึงทำเป็น นี่ไม่สมเหตุสมผลหรอกรึ?” หลี่เค่อกล่าวอย่างสบายๆ ตอนนี้เขาก็ไม่ปิดบังอะไร แต่กลับหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาสาธิตบนพื้นข้างๆ โดยตรง

        “นี่คือจุลภาค แสดงว่าประโยคยังไม่จบ นี่คือมหัพภาค นี่คืออัฒภาค…” หลี่เค่อแนะนำเครื่องหมายวรรคตอนทั้งหมดที่ใช้บ่อยในยุคหลังให้ฟัง ท่านอย่าว่าไปเลยนะ ตอนที่ใช้ปกติก็ไม่รู้สึกอะไร ตอนนี้จู่ๆ ก็รู้สึกว่าของสิ่งนี้จำนวนก็ไม่น้อยเลย

        หลี่ซื่อหมินและฉางหลินพวกเขาต่างก็คิดว่าหลี่เค่อแค่พูดจาเหลวไหลโม้ไปเรื่อย แต่ตอนนี้พอได้เห็นแล้ว ให้ตายสิ เจ้าเด็กนี่กลับมีของดีอยู่จริงๆ

        แม้แต่ของอย่างเครื่องหมายประกาศชื่อหนังสือก็ยังวิจัยออกมาได้แล้ว และยังมีเหตุผลอย่างยิ่ง เมื่อครู่ตอนที่หลี่เค่อเพิ่งจะเสนอเรื่องนี้ขึ้นมา หลี่ซื่อหมินคิดไปคิดมาก็คิดได้แค่จุดเดียว คั่นประโยคที่ต้องแบ่งก็พอแล้ว

        พอถูกหลี่เค่อพูดเช่นนี้แล้ว ความรู้ในเรื่องนี้กลับมีไม่น้อยเลย!

        ฉางเล่อและน้องสาวสองสามคนต่างก็มองดูหลี่เค่อด้วยสีหน้าที่เลื่อมใส ฉางเล่อได้สัมผัสกับหลี่เค่อบ่อยครั้งก็ยังดีอยู่ แต่น้องสาวคนอื่นๆ บางคนไม่ค่อยได้สัมผัสกับหลี่เค่อบ่อยนัก ตอนนี้พอได้เห็นแล้ว พี่สามเก่งกาจเกินไปแล้ว! มีความสามารถในการปกครองบ้านเมือง!

        “ไม่เลว เจ้าเด็กนี่ในที่สุดก็ทำเรื่องที่มีประโยชน์สักเรื่อง! เรื่องนี้เจ้าเขียนฎีกาขึ้นมาฉบับหนึ่ง เจิ้นจะยกเลิกการกักบริเวณของเจ้า เจ้าไปเสนอเรื่องนี้ในราชสำนัก” หลี่ซื่อหมินทรงพอพระทัยขึ้นมา ก็ทรงพระสรวลทันที

        “หา…” หลี่เค่อกลอกตาไปมา ให้ตายสิ ข้าเพิ่งจะถูกกักบริเวณไม่กี่วันท่านก็จะยกเลิกแล้วรึ?

        “ท่านพ่อ ไม่ได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ” สีหน้าของหลี่เค่อเปลี่ยนไปทันที กล่าวด้วยสีหน้าที่จริงจัง

        “หืม?”

        “พระองค์ในฐานะฮ่องเต้ พระราชดำรัสหนักดั่งทองคำพันชั่ง ฎีกาฉบับนี้ลูกสามารถเขียนถวายให้พระองค์ได้ แต่ว่าคำสั่งกักบริเวณนั้นช่างเถอะพ่ะย่ะค่ะ หากพระองค์ทรงยกเลิกให้ลูกตามอำเภอใจ ฉีกั๋วกงจะไม่ทรงมีความคิดในใจรึพ่ะย่ะค่ะ? ความขัดแย้งระหว่างลูกกับฉีกั๋วกงนั้น เป็นความขัดแย้งของพวกเรา สำหรับพระองค์แล้ว หนึ่งฉีกั๋วกงมีความรู้สึกที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับพระองค์มาตั้งแต่ยังยากลำบาก สองมีคุณูปการในการปกครองประเทศชาติ สามมีความสัมพันธ์ทางเครือญาติทางฝั่งเสด็จแม่”

        “พระองค์ทรงลงโทษปรับเบี้ยหวัดฉีกั๋วกงครึ่งปี ผลคือลูกถูกกักบริเวณไม่กี่วัน ก็ถูกพระองค์ทรงยกเลิกโดยตรง หากเปลี่ยนเป็นพระองค์ พระองค์จะทรงคิดอย่างไร?”

        “ถึงแม้จะไม่ถึงกับทรงมีอคติต่อพระองค์ แต่ก็ย่อมจะรู้สึกว่าพระองค์ทรงลำเอียงเข้าข้างโอรสของตนเอง ไม่ได้จัดการอย่างเป็นธรรม เช่นนี้แล้ว นานวันเข้า ย่อมจะเกิดความบาดหมางระหว่างนายและบ่าว ไม่เป็นประโยชน์ต่อราชสำนัก ไม่เป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติ ไม่เป็นประโยชน์ต่อความสัมพันธ์ของพระองค์กับเสด็จแม่ของลูก”

        ทุกคนต่างก็มองดูหลี่เค่อด้วยสีหน้าที่แปลกประหลาด

        เพราะคนทั้งสองนั่งอยู่เคียงข้างกัน ดังนั้นหลี่ซื่อหมินจึงยิ่งเหลือบพระเนตรมองหลี่เค่อไม่หยุด ข้าสงสัยว่าเจ้าก็แค่ไม่อยากจะเข้าประชุมราชสำนัก อยากจะสบายใจอยู่นอกเมือง แต่ข้าไม่มีหลักฐาน

        ปัญหาคือคำพูดของหลี่เค่อนี้ พูดได้มีเหตุมีผล น่าเชื่อถือ หากเปลี่ยนเป็นองค์ชายองค์อื่น หลี่ซื่อหมินย่อมต้องปลาบปลื้มพระทัยอย่างยิ่ง การมีความคิดเห็นเช่นนี้ก็นับว่าไม่ธรรมดาแล้ว พิจารณาได้รอบคอบ นับว่าไม่ง่าย

        แต่ถ้าเป็นหลี่เค่ล่ะก็… ตรงนี้ก็ต้อง อืม ตามที่เขาเพิ่งจะแนะนำมา ตรงนี้ก็ต้องใส่เครื่องหมายคำถาม?

        ฉางเล่อนับถือพี่สามของตนเองเกินไปแล้วจริงๆ อันที่จริงในบรรดาคนเหล่านี้ หากจะพูดว่าคนที่เข้าใจหลี่เค่อ ฉางเล่อบอกว่าเป็นที่หนึ่ง ก็ไม่มีใครกล้าบอกว่าเป็นที่สอง หนึ่งคือ จิตใจของเด็กผู้หญิงนั้นละเอียดอ่อนโดยธรรมชาติ ง่ายที่จะให้ความสนใจกับรายละเอียดบางอย่าง สองก็คือหลี่เค่อต่อหน้าน้องสาวคนนี้ของตนเองก็ไม่ปิดบังนิสัยที่แท้จริงของตนเอง

        ดังนั้น ความเข้าใจที่ฉางเล่อมีต่อหลี่เค่อนั้น ย่อมไม่มีใครเทียบได้ อย่างน้อยก็เข้าใจมากกว่าเสด็จพ่อเสด็จแม่ของพวกเขามากนัก

        พี่สามคนนี้ของนาง ฉางเล่อรู้สึกจริงๆ ว่า ปากของพี่สามนั้น หากไปรับตำแหน่งที่กรมหงหลู รับผิดชอบงานด้านการทูตโดยเฉพาะ ย่อมต้องจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ได้อย่างแน่นอน

        แข็งแกร่งเกินไปแล้ว คนอื่นต่างก็ถูกนิสัยบุ่มบ่ามของพี่สามทำให้เข้าใจผิด คิดว่าพี่สามพูดไม่เป็น แต่ในความเป็นจริงแล้ว ปากของพี่สามนั้นแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ สามารถพูดเรื่องตายให้เป็นเรื่องรอดได้ หากพี่สามเกิดเป็นจ้าวเกาแล้วล่ะก็ สำนวนชี้กวางเป็นม้าในวันนี้ก็คงจะไม่มีอยู่จริง ไม่แน่ว่ากวางตัวนั้นตอนนี้ก็คงจะเรียกว่าม้ากวาง!

        และที่พี่สามแข็งแกร่งก็แข็งแกร่งตรงที่ มุมมองในการแถของเขานั้นไม่มีใครเทียบได้ กลับยังมีเหตุผลอยู่บ้าง ท่านไม่สามารถโต้แย้งได้ ไม่รู้จริงๆ ว่าพี่สามสรุปแล้วไปเรียนมาจากที่ไหน ตามหลักแล้วพี่สามก็ไม่มีเงื่อนไขนี้นี่นา เขาอยู่ข้างนอกกับคนอื่นล้วนแต่ใช้กำลังในการโน้มน้าว เมื่อไหร่เคยใช้เหตุผลบ้าง

        หากหลี่เค่อรู้ความคิดของฉางเล่อ คาดว่าคงจะดีใจแล้วบอกนางว่า ล้อเล่นน่า ใครก็ตามที่ผ่านการต่อสู้ที่รุนแรงในฟอรัมและเวยป๋อต่างๆ บนอินเทอร์เน็ตในยุคหลังมาหลายปี นี่มิใช่ว่าเป็นการปฏิบัติขั้นพื้นฐานหรอกรึ?

        นักเลงคีย์บอร์ดบนอินเทอร์เน็ตเหล่านั้น มุมมองที่แปลกประหลาด เหตุผลที่แข็งกร้าว ทฤษฎีที่บิดเบือนต่างๆ เถียงจนท่านสงสัยในชีวิต เขาหลี่เค่ออย่างไรเสียก็ต่อสู้แบบตัวต่อตัวไร้เทียมทาน

        “ก็ได้ ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ว่าฎีกาฉบับนี้เจ้าต้องรีบเขียนออกมาให้เร็วที่สุด” หลี่ซื่อหมินโบกพระหัตถ์ พระองค์ก็ขี้เกียจจะไปแยกแยะแล้วว่าหลี่เค่อตกลงแล้วไม่อยากจะเข้าประชุมราชสำนัก หรือเป็นเพราะเหตุผลนี้จริงๆ ขอเพียงแค่เขาทำงานก็พอแล้ว

        “ท่านพ่อ อันที่จริงลูกยังมีเรื่องหนึ่งอยากจะหารือกับพระองค์” หลี่เค่อเอ่ยปาก

        “เรื่องอะไร”

        “ก็คือเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการแต่งงานของฉางเล่อ อวี้จางพวกนาง” หลี่เค่อกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว คำพูดของหลี่เค่อหลุดออกมา น้องสาวสองสามคนก็ค่อนข้างเขินอาย พวกนางก็ไม่เคยมีประสบการณ์ที่บิดาและพี่ชายมาพูดเรื่องการแต่งงานของพวกนางต่อหน้าเช่นนี้ หลายครั้งล้วนแต่เป็นเสด็จแม่ที่พูดกับพวกนาง

        “เจ้ายังจะก่อกวนอีกรึ? เจ้าไม่ใช่ว่าตกลงกับตระกูลจ่างซุนไว้แล้วหรอกรึ?” หลี่ซื่อหมินเลิกพระขนงขึ้น

        “อันที่จริงลูกพูดถึงเรื่องนี้ไม่ ลูกพูดถึงเรื่องการแต่งงานในหมู่เครือญาติใกล้ชิด” หลี่เค่อเอ่ยปาก อันที่จริงเหตุผลนี้หลี่เค่อเคยคิดมาก่อนแล้ว ต่อมาก็ถูกเขาปฏิเสธไป

        เหตุผลง่ายมาก หลี่เค่อไม่ใช่แพทย์ คำพูดของเขาไม่มีใครเชื่อ ยุคนี้การแต่งงานในหมู่เครือญาติใกล้ชิดเป็นเรื่องปกติธรรมดาเกินไปแล้ว อันที่จริงสมัยโบราณก็จำกัดการแต่งงานในหมู่เครือญาติใกล้ชิด แต่ที่จำกัดคือเครือญาติสายเลือดฝ่ายบิดา หรือก็คือเครือญาติสายเลือดทางฝั่งบิดา ส่วนเครือญาติฝ่ายมารดาไม่จำกัด

        คนโบราณเข้าใจหรือไม่หลี่เค่อไม่รู้ แต่มีอยู่ข้อหนึ่ง การแต่งงานในหมู่เครือญาติใกล้ชิดมีปัญหา การสืบสวนต้องใช้ข้อมูลจำนวนมากมาเปรียบเทียบอธิบาย แต่ในต้าถังไม่เป็นจริง

        สองด้าน อย่างแรกก็คือการสืบสวนจำนวนมากต้องใช้กำลังคนและทรัพยากร ในยุคนี้ยากที่จะจินตนาการได้ เงินของราชสำนักมีจำกัด เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้กำลังคนและทรัพยากรจำนวนมากไปทำเรื่องนี้

        และการสืบสวนในขอบเขตเล็กๆ ไม่มีประโยชน์ ตัวอย่างน้อยเกินไป เพราะยุคสมัยแตกต่างกัน คนยุคหลังไม่รู้สึกอะไร แต่ยุคนี้ความผิดปกติก็คือการแต่งงานในหมู่เครือญาติใกล้ชิดรึ? อย่าล้อเล่นน่า ยุคหลังช่วงปลดปล่อยใหม่ๆ เพราะเกลือเสริมไอโอดีนไม่พอ โรคคอพอกของเด็กในยุคหกเจ็ดสิบมีจำนวนมหาศาล

        ท่านบอกข้าสิ ในสมัยโบราณ นี้นับว่าผิดปกติหรือไม่? นอกจากนี้ ยุคนี้ เช่น ยุคหลังมีวัคซีนป้องกันโรคโปลิโอ ในยุคนี้ไม่มี! เช่นเดียวกันเพราะในระหว่างตั้งครรภ์สารอาหารไม่เพียงพอ ทำงานหนักเกินไป และอื่นๆ ทำให้เกิดทารกที่ผิดปกติมากมาย!

        ท่านกล้าที่จะไปสืบสวน ท่านเชื่อหรือไม่ว่าข้อมูลเหล่านี้รวมกันแล้วมากกว่าความผิดปกติและโรคที่เกิดจากการแต่งงานในหมู่เครือญาติใกล้ชิดมากนัก!

        และทัศนคติของคนโบราณต่อเรื่องนี้ก็มีเพียงอย่างเดียว ลูกตายตั้งแต่ยังเล็ก ก็มีใหม่อีกคนก็พอแล้ว

        ห้าสกุลเจ็ดตระกูลใหญ่เพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของสายเลือด แต่งงานกันเอง ไม่แต่งกับคนนอก พวกเขาใส่ใจทายาทรึ? ไม่ พวกเขาใส่ใจสถานะการปกครอง ในสายตาของพวกเขา ผู้หญิงก็แค่มีลูกคนหนึ่งไม่ได้ ก็มีอีกหลายคน ขอเพียงแค่มีคนหนึ่งสืบทอดก็พอแล้ว

        ดังนั้นยุคสมัยแตกต่างกัน ทัศนคติของผู้คนก็แตกต่างกัน ทัศนคติหลายอย่างเดิมทีไม่อาจล้มล้างได้ อันที่จริงยังมีอีกวิธีหนึ่ง นั่นก็คือหา “ผู้มีอำนาจ” มาพูดเรื่องนี้

        และในยุคนี้ที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นผู้มีอำนาจ ก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้น ซุนซือเหมี่ยว