บทที่ 779: จิตวิญญาณทหาร (ตอนต้น)

วาจาที่เรียบง่ายอย่างหาที่เปรียบมิได้ ไม่มีถ้อยคำที่ยิ่งใหญ่ ไม่มีวรรณศิลป์ที่บีบคั้น ก็เหมือนกับเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งบนร่างของเขาและดาบเหล็กกล้าที่เก่าคร่ำคร่าเล่มนั้น แต่ว่าเฒ่าหลิวที่ยกขาขึ้นก้าวเข้าไปในวัดหลานรั่วในตอนนี้เงาหลังกลับสูงใหญ่ไพศาลอย่างหาที่เปรียบมิได้!

และในตอนที่ก้าวเข้าไปในวัดหลานรั่วแห่งนั้น บนยอดของเวที ลำแสงไฟที่รวมตัวกันลำหนึ่งก็ถูกเจ้าหน้าที่เบื้องหลังเวทีควบคุมให้ส่องไปยังบนไหสองสามใบที่เฒ่าหลิววางไว้ตรงหน้าประตูวัดหลานรั่ว

เยี่ยนเช่อเสีย หนิงไฉ่เฉิน และเนี่ยเสี่ยวเชี่ยนที่เดิมทีสามารถที่จะจากไปได้ สุดท้ายก็กลับมายังวัดหลานรั่วอีกครั้ง เพื่อที่จะมาช่วยเฒ่าหลิว

ต่อจากนั้นก็คือการต่อสู้ต่อเนื่องเป็นชุด การออกแบบการต่อสู้เหล่านี้แต่ก็สิ้นเปลืองพลังความคิดของคนเหล่านี้ไปไม่น้อย การออกแบบศิลปะการต่อสู้ในยุคหลังมากมายถึงแม้ว่าหลี่เค่อจะเป็นเพียงแค่มือสมัครเล่น แต่ว่าการบอกความหมายโดยประมาณแก่พวกเขา ก็มักจะสามารถที่จะแสดงผลลัพธ์บางอย่างออกมาได้

โดยเฉพาะเคล็ดวิชาเปลี่ยนหน้ากากของเหล่าผีสาวคนอื่นๆ ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของท่านยายปีศาจต้นไม้ ยิ่งทำให้คนใต้เวทีส่งเสียงอุทานออกมาเป็นระยะๆ