บทที่ 791: พวกเรายังมีอนาคต

"ไม่! ตันชั่ว อย่าได้ถูกความเคียดแค้นมาบดบังดวงตา!" ซงจ้านกานปู้มองดูตันชั่ว มองดูชายผู้นี้ที่ต่อให้ทั้งชนเผ่าจะก่อกบฏ แต่ว่าตัวเขาเองกลับยังคงนำทหารหลายร้อยหลายพันนายหลบหนีมาถึงที่นี่ เขาถึงแม้จะยังหนุ่ม แต่ว่ากลับมีความกล้าหาญอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

คนที่มีความจงรักภักดีเช่นนี้มีไม่มากแล้ว

"จ้านผู!" หลี่เฟิงมองดูซงจ้านกานปู้ด้วยสีหน้า "เหลือเชื่อ"

"ตันชั่ว! อย่างแรก ทาสก่อกบฏได้อธิบายปัญหาอย่างหนึ่ง นั่นก็คือคือนโยบายของทู่ฟานข้ามันใช้ไม่ได้แล้ว การก่อกบฏเป็นเรื่องของไม่ช้าก็เร็ว ข้ารู้ดีว่าขุนนางของชนเผ่าเหล่านั้นแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยปฏิบัติต่อทาสเหมือนเป็นคน เพียงแค่ปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนเป็นปศุสัตว์ เหมือนเป็นทรัพย์สิน เหมือนเป็นคนที่สามารถที่จะประหารชีวิตได้ทุกเมื่อ"

"ในสถานการณ์เช่นนี้ อันที่จริงแล้วภายในแต่ละชนเผ่าทุกปีก็มีทาสที่หลบหนีอยู่เสมอ เพียงแต่ว่าจำนวนไม่มากนัก เพราะว่าที่ทู่ฟาน หลังจากที่หลบหนีไปแล้วทั้งครอบครัวก็ไม่สามารถที่จะมีชีวิตอยู่รอดบนที่ราบสูงได้"