บทที่ 807: ข้ามันก็แค่ตัวตลก

"หวีด" เสียงหนึ่ง เสียงสั่นสะเทือนที่แหลมคมดังขึ้น ต่อจากนั้นก็คือเสียงลมหวีดหวิวที่แปลกประหลาดซึ่งเกิดจากลูกธนูหน้าไม้ที่เจาะทะลุอากาศ จากนั้นก็คือเสียง "ปัง" หนึ่งเสียง เกาทัณฑ์ยิงรถศึกขนาดกลางคอมปาวด์หนึ่งคันยิงลูกธนูออกมาสามดอก ลูกธนูที่เคยในหนานหยางสังหารกองกำลังช้างศึกหนานหยางโดยตรงก็ที่ซีอวี้ได้แสดงด้านที่เหี้ยมโหดของตนเองออกมาอีกครั้ง

ทหารเกาชางเหล่านี้ถือโล่ไม้หุ้มหนังวัวหนาๆ โล่เหล่านี้ป้องกันธนูธรรมดาทั่วไปไม่มีปัญหาใดๆ แต่ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าลูกธนูหน้าไม้ของเกาทัณฑ์ยิงรถศึกหนักเช่นนี้ ก็เปราะบางราวกับผิวหนังของทารก

โล่ไม้สองสามอันที่ถูกลูกธนูหน้าไม้หนักตรงกลางยิงถูกก็ระเบิดออกโดยตรงในทันทีราวกับว่าถูกพลังอันมหาศาลอะไรบางอย่าง ลูกธนูหน้าไม้ที่น่าสะพรึงกลัวหลังจากที่ยิงทะลุโล่แล้วก็ยิงทะลุร่างของทหารโดยตรง และเศษไม้ที่แตกกระจายกระทั่งยังทำให้ทหารสองสามคนโดยรอบได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน

ผลที่ตามมาที่น่าสะพรึงกลัวที่ได้มาจากลูกธนูหน้าไม้หกร้อยดอกก็คือนอกเมืองพลันมีเสียงกรีดร้องดังขึ้น เสียงกรีดร้องที่น่าเวทนาทำให้ทหารทั้งหมดของเกาชางต่างก็ตกขวัญเสีย! ที่สำคัญกว่านั้นคือชาวทูเจี๋ยเหล่านั้นที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าอยู่นอกระยะยิงของธนู เตรียมที่จะใช้ธนูเพื่อกดดันบนกำแพงเมือง

อย่างน้อยครึ่งหนึ่งในบรรดาลูกธนูหน้าไม้เหล่านี้คือการมุ่งเป้าไปที่ชาวทูเจี๋ยเหล่านี้ ชาวทูเจี๋ยเหล่านี้เดิมทีคาดไม่ถึงว่าบนกำแพงเมืองนี้จะมีเกาทัณฑ์ยิงรถศึก ที่สำคัญยังเป็นเกาทัณฑ์ยิงรถศึกที่มีจำนวนมากมายขนาดนี้อีกด้วย