บทที่ 812: พวกเรามาฝึกทหารกันเถอะ

หลังจากที่หยุดไปครู่หนึ่ง ในที่สุดอันต๋าก็เอ่ยขึ้นว่า "ดี! ข้าสามารถที่จะรับฟังคำสั่งของกษัตริย์จวีเหวินไท่ท่านได้! แต่ว่าหากว่าเป็นภารกิจที่ส่งพวกเราไปตาย ข้าก็จะไม่ส่งทหารของข้าไปอย่างแน่นอน"

"วางใจเถอะ ข้าก็ไม่ส่งพวกท่านไปตายเช่นกัน พวกเราตอนนี้ถึงจะเป็นพวกเดียวกันแล้ว" จวีเหวินไท่แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เกาชางก็มีทหารม้าเช่นกัน แต่ว่ามีทั้งหมดเพียง 1,000 นาย และจะพูดอย่างไรดี ก็ทำได้เพียงกล่าวได้ว่าเป็นทหารที่ขี่ม้าเป็นเท่านั้น ห่างไกลจากทหารม้าที่แท้จริงยังมีหนทางอีกยาวไกล

อย่างไรเสียเกาชางก็ไม่ใช่ประเทศมหาอำนาะไร จำนวนของม้าศึกเดิมทีก็มีไม่มากนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่จะฝึกฝนทหารม้ามืออาชีพออกมาแล้ว เมื่อเทียบกับชาวทูเจี๋ยโดยธรรมชาติแล้วก็เทียบไม่ได้เลย

และในด้านการลาดตระเวนข่าวกรองและอื่นๆ โดยธรรมชาติแล้วก็คือชาวทูเจี๋ยที่เชี่ยวชาญกว่า โดยเฉพาะงานอย่างทหารลาดตระเวน

จวีเหวินไท่ได้คิดที่จะหนีแล้ว แต่ว่าการหนีก็ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะทอดทิ้งทหารทั้งหมดของเขาไป หากว่าไม่ปล่อยทหารลาดตระเวนออกไป เช่นนั้นพวกเขาก็ไม่แน่ว่าจะถูกกองทัพของต้าถังโอบล้อมไว้ ดังนั้นจวีเหวินไท่จึงจำเป็นต้องรั้งอันต๋าไว้