บทที่ 82 ล้วนแต่เป็นแผนซ้อนแผน

       “คือคุณชายหลี่เจิ้น บุตรชายคนโตของจินจื่อกวงลู่ต้าฟูหลี่ซื่อจี้ ที่ได้ดำเนินการสมาชิกทองคำคนแรกของห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนให้แก่ท่านพ่อของตนเองขอรับ” เถียนเหมิงกล่าวอย่างจริงจัง

        “หลี่ซื่อจี้?” หลี่เค่อรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง หลี่ซื่อจี้ก็คือหลี่จี้ หลี่จี้คือหลังจากที่พ่อของหลี่เค่อหลี่ซื่อหมินสวรรคตแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงพระนามของหลี่ซื่อหมินถึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นหลี่จี้

        เขาไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับหลี่ซื่อจี้ หลี่ซื่อจี้ตอนนี้ยังไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นอิงกั๋วกง ความเกี่ยวข้องของคนทั้งสองก็เป็นเพียงแค่การพยักหน้าทักทายกันเท่านั้น และหลี่ซื่อจี้ก็ไม่ได้มาจากตระกูลขุนนางเก่าแก่ หลี่จิ้งมาจากสกุลหลี่แห่งหล่งซีสาขาตันหยาง เป็นสกุลหลี่แห่งหล่งซีเดียวกันกับหลี่เค่อ

        แต่ชาติกำเนิดของหลี่ซื่อจี้ถึงแม้จะธรรมดา แต่ท่านผู้นี้ชั่วชีวิตได้ผ่านฮ่องเต้สามรัชกาลคือถังเกาจู่ ไท่จง และเกาจง และยังสามารถหลบเลี่ยงการลงมือของอู่เจ๋อเทียนต่อขุนนางต่างๆ ของต้าถังได้อีกด้วย กล่าวได้ว่า หลี่ซื่อจี้ที่มาจากชาติกำเนิดธรรมดาถึงแม้จะเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ แต่สติปัญญาทางการเมืองชั่วชีวิตของเขานั้นไม่ต่ำเลย

        นี่… ปัญหาคือหลี่เค่อรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง นี่เขาเล็งเห็นอนาคตของข้างั้นรึ? ข้อกำหนดของสมาชิกทองคำในปัจจุบันคือต้องรักษายอดเงินในบัญชีไม่ต่ำกว่าร้อยละห้าสิบ

        ช่างเถอะ ในเมื่อเขาเติมเงินสมาชิกทองคำนี้แล้ว ตนเองก็ไม่อาจทำให้สมาชิกทองคำเหล่านี้ผิดหวังได้ อืม ครั้งที่แล้วตอนที่พ่อเฒ่ามาบอกว่าหลี่จิ้งไปโจมตีถู่กู่ฮัน แล้วรึ? ความคิดของหลี่เค่อแอบวุ่นวาย เขาจำได้ว่าถู่กู่ฮัน จนถึงช่วงปลายราชวงศ์ถังถึงจะถูกกำจัด แต่ในเมื่อตอนนี้เริ่มตีแล้ว นั่นก็เป็นไปไม่ได้ที่จะกลับมาโดยไม่มีผลลัพธ์

        การใช้กำลังทหารในช่วงต้นราชวงศ์ถังแทบจะไม่มีสงครามที่ล้มเหลวเลย ตำแหน่งเทียนเค่อหานของหลี่ซื่อหมินไม่ใช่ว่าได้มาเพราะการโม้ แต่เป็นการตีออกมาจริงๆ

        ดังนั้น… มีความเป็นไปได้ว่าหัวหน้าเผ่าของถู่กู่ฮัน ยอมจำนนแล้ว เหมือนกับทูเจี๋ยตะวันออกถึงแม้จะถูกกำจัดไปแล้ว แต่ชาวทูเจี๋ยก็ยังคงอยู่ เพียงแต่ว่าตอนนี้ทูเจี๋ยยอมสวามิภักดิ์ต่อต้าถังแล้ว สวามิภักดิ์ต่อต้าถัง ชนเผ่าเร่ร่อนเหล่านี้ในยุคที่การคมนาคมไม่สะดวกเช่นนี้ ก็คือหมาป่าที่เลี้ยงไม่เชื่อง

        ขอเพียงแค่ท่านอ่อนแอลง ก็จะหันกลับมากัดท่านทันที แต่มีอยู่ข้อหนึ่งที่ต้องพูดก็คือ การข่มขู่ของต้าถังต่อชนเผ่าเร่ร่อนก็เรียกได้ว่าแข็งแกร่งอย่างยิ่ง อย่างน้อยชนกลุ่มน้อยที่ยอมสวามิภักดิ์ต่อต้าถังเหล่านี้ ตอนที่ต้าถังอ่อนแอลงในช่วงปลาย กลับยังมีขุนนางที่ภักดีอยู่ไม่น้อย ก็นับว่าน่าอัศจรรย์

        เฮ้อ นี่ก็คือความแตกต่างระหว่างบันทึกประวัติศาสตร์กับความจริงแล้ว ประวัติศาสตร์บันทึกเพียงผลลัพธ์ และกระบวนการคร่าวๆ แต่ระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่มีใครรู้

        แต่ถ้าหากเขาจำไม่ผิด วังหลวงของถู่กู่ฮัน ดูเหมือนจะอยู่ริมฝั่งทะเลสาบชิงไห่ เพราะที่นั่นเป็นทุ่งหญ้าผืนหนึ่ง สำหรับถู่กู่ฮัน ที่เป็นชนเผ่าเร่ร่อนเช่นกันแล้วนับเป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยน้ำและหญ้า

        ในเมื่อวังหลวงอยู่ใกล้กับทะเลสาบชิงไห่ เช่นนั้นก็อยู่ไม่ไกลจากทะเลสาบเกลือฉาข่าแล้ว การได้มาซึ่งทะเลสาบเกลือฉาข่า นี่ก็หมายความว่าได้เกลือบริโภคปริมาณมหาศาล คล้ายกับวิธีการตากเกลือทะเลในยุคหลังก็จะสามารถนำมาใช้ได้

        วิธีการผลิตเกลือตากที่เก่าแก่ที่สุดปรากฏขึ้นในสมัยซ่งเหนือ แต่เนื่องจากเทคโนโลยียังไม่ผ่านเกณฑ์ ยังคงใช้วิธีการต้มเคี่ยว ดังนั้นเกลือในยุคนี้จึงมีความยากในการผลิตสูง ต้นทุนสูง

        วิธีการตากที่ประสบความสำเร็จจริงๆ ต้องรอถึงปลายราชวงศ์ชิง แต่สำหรับหลี่เค่อแล้วย่อมไม่มีความยากลำบาก เขา มีหนังสือชุดวิธีการตากเกลือทะเล เกลือทะเลสาบ และการผลิตเกลือบริสุทธิ์ครบชุด

        เช่นนี้แล้ว ดูเหมือนว่าจะสามารถยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว หลี่เค่อลูบคางของตนเอง ให้ห้างสรรพสินค้าของตนเองร่วมมือกับหลี่จิ้ง หลี่จี้ หรือโหวจวินจี๋ แล้วก็จับคู่กับทหารระบบฝู่ปิงในท้องถิ่นจำนวนมากทำการตากเกลือบริโภค เกลือบริโภคต้นทุนต่ำปริมาณมหาศาลย่อมจะนำมาซึ่งกำไรที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแน่นอน

        เช่นนี้ ต้าถังในถู่กู่ฮัน ก็จะมีเหตุผลและกำลังทรัพย์ในการประจำการทหาร และกำไรส่วนหนึ่งในนี้ ไม่ว่าจะร่วมมือกับหลี่จี้หรือหลี่จิ้งหรือโหวจวินจี๋ สุดท้ายผู้ที่ได้ประโยชน์จริงๆ ก็คือทหารระบบฝู่ปิงระดับล่าง นั่นก็หมายความว่าตนเองก็ได้ดึงดูดทหารระดับล่างมาอีกกลุ่มหนึ่ง

        ราชวงศ์จีนโบราณที่เอาชนะชนเผ่าเร่ร่อนได้นั้นมีมากมาย แต่สาเหตุที่ไม่สามารถควบคุมได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่เพราะราชวงศ์เหล่านี้ไม่อยากจะประจำการทหาร แต่เป็นเพราะในยุคนี้ ต้นทุนในการประจำการทหารนั้นสูงเกินไป ราชวงศ์ต่างๆ รับภาระไม่ไหว

        แต่ทะเลสาบเกลือฉาข่าแห่งเดียวก็เพียงพอให้ต้าถังคาดว่ากินไปได้อีกหลายร้อยปี และเกลือของทะเลสาบเกลือฉาข่ายังเป็นทะเลสาบเกลือโซเดียมคลอไรด์ที่มีความบริสุทธิ์สูงอย่างหาได้ยาก ไม่เหมือนกับทะเลสาบเกลือและเกลือทะเลอื่นๆ ที่หลังจากตากแล้ว ส่วนประกอบเกลืออื่นๆ ข้างในก็มีไม่น้อย และการจะคัดแยกสิ่งเหล่านี้ออกไปในยุคนี้ยากมาก

        ทะเลสาบเกลือกับทะเลสาบเกลือก็มีความแตกต่างกัน ทะเลสาบเกลือหลายแห่งถึงแม้จะเค็ม แต่นั่นอาจจะไม่ใช่โซเดียมคลอไรด์ด้วยซ้ำ เช่น ทะเลสาบหลัวปู้โปที่ยังไม่แห้งเหือดในยุคนี้ หรือที่เรียกว่าทะเลสาบข่งเชว่ นั่นคือทะเลสาบเกลือโพแทสเซียม

        ถึงแม้เกลือโพแทสเซียมจะกินได้ แต่การจะทำให้ของสิ่งนั้นกลายเป็นเกลือโพแทสเซียมที่คนกินได้นั้น ต้องใช้กรรมวิธีไม่น้อย ในยุคนี้ไม่มี

        อืม ไม่ได้ ตนเองช่วยเฒ่าหลี่แก้ไขปัญหาแล้ว ถึงตอนนั้นต้องไปขอผลประโยชน์จากเขาสักหน่อย

        สองวันให้หลัง หยางอันหนิงสี่คนต้องกลับเมืองฉางอัน งานราตรีในวันนี้ขาดพวกนางสองสามคนไปไม่ได้

        “วันนี้พวกเจ้าสำคัญมาก ข้าจะให้เถียนเหมิงหาคนสองสามคนมาทำหน้าที่เป็นหน้าม้า ให้รางวัลแก่พวกเจ้า ย่อมต้องมีคนอื่นตามมาแน่นอน ถึงตอนนั้นพวกเจ้าก็รับไว้โดยตรงก็พอ เงินเหล่านี้ล้วนแต่เป็นรายได้ของพวกเจ้าเอง” หลี่เค่อเอ่ยปาก

        “เตี้ยนเซี่ย พวกเรา…” หยางลี่เดิมทีคิดจะพูดว่า เตี้ยนเซี่ยให้มาก็เพียงพอแล้ว พวกเราไม่ต้องการรายได้เหล่านี้

        แต่พอนางพูดไปได้ครึ่งทาง หยางอันหนิงก็ดึงเสื้อของนาง แล้วจึงยิ้ม “ขอบพระทัยเตี้ยนเซี่ยเจ้าค่ะ”

        ห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนสาขาฟางซ่านเหอ วันนี้คนที่ได้รับเชิญมามีไม่น้อย ที่ไม่มีข้อยกเว้นก็คือ สมาชิกทุกคนล้วนแต่มากันหมด ท้ายที่สุดแล้วสู่หวางเตี้ยนเซี่ยก็ตรัสแล้วว่า วันนี้เป็นการแสดงเพื่อสมาชิกเหล่านี้ของพวกเขา

        และเงินก็จ่ายไปแล้ว ย่อมต้องมาดูความแตกต่างของสมาชิกนี้

        เช่นเดียวกัน วันนี้จำนวนผู้ที่ไม่ใช่สมาชิกที่มาก็มากขึ้นเช่นกัน อันที่จริงห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนปรากฏขึ้นมาจนถึงปัจจุบัน ถึงแม้จะเป็นสินค้าที่ดึงดูดคนมากมาย แต่ความอร่อยของห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนและการแสดงในทุกคืนนั้นดึงดูดคนได้มากกว่า!

        ยุคนี้ไม่มีกิจกรรมบันเทิงอะไรมากนัก มิเช่นนั้นแล้วฟางผิงคังก็คงจะไม่คึกคักขนาดนี้

        และบทเพลงที่หยางอันหนิงพวกเขาร้องซึ่งผ่านการปรับแก้จากหลี่เค่อแล้วนั้น ก็ดึงดูดคนได้มากเกินไปแล้ว เพราะการประพันธ์เพลงเหล่านี้แปลกใหม่มาก แตกต่างจากบทเพลงในยุคนี้โดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งบทเพลงที่ทั้งวงบรรเลงร่วมกัน โดดเด่นในเรื่องความยิ่งใหญ่!

        หอคณิกาอื่นก็อยากจะเลียนแบบ แต่ยุคนี้แตกต่างจากยุคหลัง ที่นี่อยากจะเลียนแบบ อย่างแรกท่านต้องดูว่าเป้าหมายที่เลียนแบบคือใคร ประการที่สอง… หากไม่มีคนสอน ของสิ่งนี้เกณฑ์การเข้าถึงก็ไม่ได้ต่ำขนาดนั้น

        ดังนั้นนี่จึงทำให้การแสดงยามค่ำคืนของห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนทุกวัน ถึงกับคึกคักยิ่งกว่าหอฮุยเยว่เดิมเสียอีก

        ในขณะนี้อาสื่อลวี่ก็ได้จัดแต่งเครื่องแต่งกายของตนเองแล้วก็มาถึงหน้าประตูห้าง ตอนนี้เขาเป็นพ่อค้าชาวหูจากต้าสือ มาที่ต้าถังเพื่อทำการค้า ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นคนของเตี้ยนเซี่ยมานานแล้ว เมื่อก่อนเผ่าของพวกเขาถูกอีกเผ่าหนึ่งสังหารหมู่ มารดาถูกชิงตัวไปหลังจากนั้น โชคดีที่หนีรอดมาได้ก็ถูกคนของเตี้ยนเซี่ยรับตัวไป

        หลังจากนั้นอาสื่อลวี่ราวกับได้มายังโลกใบใหม่ เขาไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตจะสดใสขนาดนี้มาก่อน ก่อนหน้านั้นเขาศรัทธาฉางเซิงเทียน แต่หลังจากนั้น เขาเชื่อแต่เตี้ยนเซี่ยเท่านั้น!

        วันนี้มีภารกิจสำคัญสองสามอย่าง เช่น เขาได้เชิญพ่อค้าชาวหูจากซีอวี้มาไม่น้อย ชนชั้นสูงของแคว้นสามสิบหกแห่งในซีอวี้และคนอื่นๆ มาที่นี่ เพื่อย่อมต้องเป็นเงินในมือของพวกเขา ให้พวกเขา “ยินยอมพร้อมใจ” ถวายเงินในมือให้แก่เตี้ยนเซี่ย เพื่อเสริมสร้างกิจการของเตี้ยนเซี่ย นี่ก็เพื่อดีต่อพวกเขา

        มิเช่นนั้นแล้วพวกเขาจะมีเกียรติได้เห็นวิธีการทำการค้าของเตี้ยนเซี่ยรึ?

        ท่ามกลางการต้อนรับอย่างนอบน้อมของนางกำนัลสองสามคน อาสื่อลวี่ก็เข้าไปในโถงใหญ่ มาถึงสถานที่แสดง พอมาถึงที่นี่ เขาก็เห็นพ่อค้าชาวหูที่เขาเชิญมา และบางคนที่เขาไม่ได้เชิญมาก็มาถึงนานแล้ว

        พอเขาเข้ามา นางกำนัลสองสามคนในโถงใหญ่ก็รีบโค้งตัวคารวะอย่างนอบน้อม นางกำนัลที่นำหน้ากล่าวเสียงไม่เบานัก “เรียนคุณชายอาสื่อลวี่ผู้ทรงเกียรติ สวัสดีเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าวันนี้ท่านจะนั่งที่โถงใหญ่หรือห้องส่วนตัวเจ้าคะ?”

        พ่อค้าชาวหูทุกคน ทูตจากแคว้นต่างๆ ในซีหูต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจ นางกำนัลเหล่านี้ทำไมถึงได้ให้ความเคารพพ่อค้าชาวหูคนนี้ถึงเพียงนี้? ต้องรู้ไว้ว่าต้าถังคือแคว้นสวรรค์ ชนชั้นสูงของแคว้นซีอวี้อย่างพวกเขามาที่นี่ นางกำนัลที่นี่ก็ไม่เคยชายตามองพวกเขาเลยแม้แต่น้อย แต่ต่อคนผู้นี้กลับแตกต่างออกไป

        “โถงใหญ่” อาสื่อลวี่กล่าวเรียบๆ

        “เชิญเจ้าค่ะ” นางกำนัลที่นำหน้ารีบนำเขาไปยังแถวหน้าสุดของโถงใหญ่สำหรับชมการแสดง ตำแหน่งที่ดีที่สุด

        และรอบๆ ตำแหน่งนั้นก็ได้มีชนชั้นสูงของต้าถังนั่งอยู่เต็มไปหมดแล้ว แต่ก่อนหน้านี้พวกเขาอยากจะนั่งที่นั่น ก็ถูกนางกำนัลเกลี้ยกล่อมให้ถอยออกมาโดยอ้างว่ามีคนจองไว้แล้ว

        และตอนนี้ กลับเป็นพ่อค้าชาวหูรึ?! ชนชั้นสูงของต้าถังทุกคนโกรธขึ้นมาทันที! ในต้าถังไม่เหมือนกับยุคหลัง ในต้าถัง แม้แต่ชาวบ้านคนหนึ่งบนถนนก็ยังดูถูกชาวหูเหล่านี้ นี่ยังเป็นยุคเจินกวน รอถึงสมัยเกาจง ต่อไปอีกนั่นคือยุคที่หมื่นแคว้นมาคารวะอย่างแท้จริง!

        “เขาอาศัยอะไรมานั่งที่นี่ตำแหน่งที่ดีที่สุด?!” ศิษย์ตระกูลบัณฑิตคนหนึ่งไม่ยอมรับ ตะโกนเสียงดัง

        “ทูลท่านผู้เจริญ เขาคือสมาชิกเงินผู้ทรงเกียรติของห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียน สู่หวางเตี้ยนเซี่ยตรัสว่า ที่นี่ ที่ห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียน เขาและสมาชิกคนอื่นๆ ล้วนแต่เป็นแขกผู้ทรงเกียรติที่สุด เพราะพวกเขาเชื่อมั่นในสู่หวางเตี้ยนเซี่ย เตี้ยนเซี่ยตรัสว่า หากท่านมีปัญหาใดๆ ก็สามารถไปโต้แย้งกับพระองค์ได้เจ้าค่ะ” นางกำนัลกล่าวเสียงเบา

        ไปโต้แย้งกับสู่หวางรึ? เอ่อ… ช่างเถอะ ศิษย์ตระกูลบัณฑิตคนนี้ก็นั่งลงโดยเด็ดขาด ถึงแม้จะไม่พอใจ แต่กับสู่หวาง… ช่างเถอะๆ

        และเขาก็ไม่ได้สังเกตเห็นว่า พ่อค้าชาวหูข้างๆ ที่ได้แต่นั่งอยู่ในซอกมุมนั้นดวงตาก็ยิ่งสว่างขึ้น!