บทที่ 820: ทางเลือกรึ? ไม่มีทางเลือก!

ในขณะที่หลี่เต้าจงและอันซิ่งกุ้ยกำลังค่อยๆ เดินทางไปยังเมืองหลวงของเกาชางอย่างไม่รีบร้อนนั้น ชาวเกาชางในตอนนี้ต่างก็เหมือนกับคนบ้านแตกสาแหรกขาด กษัตริย์ของพวกเขานำกองหนุนทูเจี๋ยไปโจมตีเมืองอีอู๋ ผลคือเพิ่งจะไปได้ไม่นาน เกาชางก็ถูกล้อมแล้วรึ?

ที่สำคัญคือ กองกำลังชั้นยอดของต้าถังสองหมื่นนาย!

จวีจื้อเซิ่ง (โอรสของจวีเหวินไท่) ทั้งคนก็ชาไปหมดแล้ว ในฐานะโอรสคนโตของจวีเหวินไท่ จวีเหวินไท่ออกศึกไม่อยู่ เช่นนั้นจวีจื้อเซิ่งโดยธรรมชาติแล้วก็คือผู้รับผิดชอบการสำเร็จราชการแทน ปัญหาคือปัญหาที่อยู่ตรงหน้านี้เดิมทีก็คือปัญหาที่ไม่เคยมีมาก่อน

เกาชางจะทำอย่างไรดี? ยอมจำนนรึ? ยอมจำนนนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมจำนน หากยอมจำนนแล้วคนอย่างพวกเขาเหล่านี้ล้วนแต่ถูกชาวต้าถังสังหารจะทำอย่างไร? ในฐานะองค์ชายของเกาชางและเหล่าเสนาบดีของเกาชาง พวกเขาต่างก็ชัดเจนอย่างยิ่งว่าหลายปีมานี้จวีเหวินไท่ได้ทำอะไรกับต้าถังไปบ้าง

ท้าทายต้าถังซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็แล้วไป และยังเคยติดต่อกับเจินจูเค่อหาน แห่งเซวียเหยียนถัวในปัจจุบัน ยุยงความสัมพันธ์ระหว่างอีกฝ่ายกับต้าถังอีกด้วย บอกว่า "ในเมื่อเป็นเค่อหาน เช่นนั้นก็มีศักดิ์เทียบเท่ากับโอรสสวรรค์ เหตุใดจึงต้องไปก้มหัวนอบน้อมต่อราชวงศ์ถัง กราบไหว้บูชาด้วยเล่า? («จือจื้อทงเจี้ยน» เล่มที่ 195)"