บทที่ 823: การยอมจำนนที่พวกเรายอมรับถึงจะเรียกว่าการยอมจำนน

วาจาของจวีจื้อเซิ่งไม่ได้รับการคัดค้านจากใครเลยแม้แต่คนเดียว เพราะว่าพวกเขาก็ตกใจกลัวแทบตายกันหมดแล้ว ถูกกำหนดไว้แล้วว่าเป็นประเทศเล็กๆ และก็คุ้นเคยกับการยอมสวามิภักดิ์ต่อผู้อื่น ดังนั้นเมื่ออาวุธของศัตรูพุ่งเข้ามาพร้อมกับเสียงหวีดหวิว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อศัตรูได้แสดงอาวุธหนักที่พวกเขาเดิมทีไม่สามารถที่จะต้านทานได้ออกมาให้เห็น ขุนนางเหล่านี้ของเกาชางต่างก็ตกใจกลัวแทบตายกันหมดแล้ว

การยอมจำนนโดยสมัครใจและการได้รับการปฏิบัติต่อหลังจากที่เมืองแตก นี่เป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง อย่างหลังมีความเป็นไปได้ที่จะมีคนตาย

และอย่างแรก... ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ก็ย่อมต้องสามารถที่จะรักษาชีวิตไว้ได้อย่างแน่นอน

ในเมื่อจวีจื้อเซิ่งจะยอมจำนนแล้ว เช่นนั้นทหารบนกำแพงเมืองก็ไม่มีความจำเป็นต้องเฝ้ารักษาอีกต่อไป และทหารเหล่านี้ก็ตกใจกลัวแทบตายแล้วเช่นกัน

เมื่อครู่ต้าถังอันที่จริงแล้วก็ไม่ได้เปิดฉากโจมตีต่อพวกเขา แต่ว่าตอนที่ทดสอบอาวุธ... ก็ยังคงไปโดนคนบางส่วนเข้าโดยไม่ระวัง ก็แค่การทดสอบเพียงไม่กี่ครั้งนี้ ก็ได้ทำให้ทหารรักษาเมืองเสียชีวิตไปสิบกว่านาย... ถูกต้อง ล้วนแต่เสียชีวิต