บทที่ 833: ร้องขอที่จะกระโดดลงหลุมพราง

เห็นได้ชัดว่าผู้ที่เสียเปรียบคือตนเอง แต่สุดท้ายผู้ที่ถูกจำกัดกลับเป็นตนเองเช่นกัน ซงจ้านกานปู้รู้สึกโกรธเคืองอย่างยิ่ง แต่ความโกรธเคืองนี้เขากลับไม่รู้ว่าจะไปลงที่ใคร ปัจจุบันของทุกอย่างที่ทู่ฟานต้องการล้วนแต่ต้องให้ต้าถังเป็นผู้จัดหาให้

ดังนั้นไม่ว่าท่าทีของอีกฝ่ายจะมีปัญหาเพียงใด เขาซงจ้านกานปู้ก็ทำได้เพียงอดทน เพราะว่าพวกเขามีเรื่องต้องขอร้องต้าถัง แต่ต้าถังสำหรับพวกเขาแล้วกลับมีก็ได้ไม่มีก็ได้ หรือแม้กระทั่งหากพวกเขาเกิดปัญหาขึ้นมา สำหรับต้าถังแล้วกลับยิ่งเป็นข่าวดี

"แต่ว่าฝ่าบาทโปรดวางใจ หากพวกเราได้รับคำสั่งแล้ว ยืนยันว่าไม่มีปัญหาใดๆ พวกเราจะรีบนำเสบียงทั้งหมดมาทำการค้ากับพวกท่านในทันที หรือแม้กระทั่งสินค้าที่สะสมไว้เพราะการหยุดชะงักทางการค้าก่อนหน้านี้ก็จะไม่มีปัญหาใดๆ จะขนส่งมาให้ในคราวเดียวเลย" สวี่เจิ้งให้คำมั่นสัญญากับซงจ้านกานปู้

"เช่นนั้นข้าก็ขอบคุณท่านแม่ทัพแล้ว เมื่อครู่ท่านแม่ทัพอยากจะพูดอะไร?" ซงจ้านกานปู้มองดูสวี่เจิ้งแล้วถาม

"คืออย่างนี้ ราษฎรของประเทศข้าท่านอาจารย์เสวียนจั้งกำลังศึกษาอยู่ที่วัดนาลันทาในเทียนจู๋ ช่วงนี้เขากำลังพิจารณาที่จะแปลคัมภีร์บางส่วนของเทียนจู๋ ในวัดนาลันทามีเอกสารโบราณจำนวนมากที่มาจากประเทศอื่นๆ ท่านอาจารย์เสวียนจั้งอยากจะนำคัมภีร์เหล่านี้ทั้งหมดกลับไปยังต้าถังหลังจากที่แปลเสร็จแล้ว ถึงตอนนั้นก็ยังคงต้องการคนจำนวนหนึ่งเข้ามาช่วยขนส่ง ก็หวังว่าฝ่าบาทจะทรงช่วยเหลือ" สวี่เจิ้งกล่าว