บทที่ 877: เจ้าสารเลวคนนี้คงไม่มีความคิดเช่นนั้นกระมัง

แนวคิดเรื่องการหมุนเวียนของเงินตราทุกคนต่างก็เข้าใจ และสถานการณ์ที่หลี่เยียนกล่าวมา หลี่เค่อก็นึกถึงกรณีศึกษาในยุคหลัง ตัวอย่างเช่นตอนวิกฤตเศรษฐกิจ เพื่อนบ้าน (อเมริกา) ถึงกับป่าวประกาศว่านอกเสียจากจะใช้เฮลิคอปเตอร์โปรยเงินให้ประชาชน มิฉะนั้นแล้ว ก็ไม่มีวิธีที่จะนำเงินไปให้ถึงมือประชาชนได้

เพราะว่าเงินส่วนใหญ่ล้วนแต่ไปรวมศูนย์อยู่ที่ในมือของนายทุน การจะอยากจะผ่านช่องทางที่สมเหตุสมผลเพื่อแจกจ่ายไปยังมือของประชาชนทั่วไป มันยากลำบากเพียงใด? นี่ก็คือปฏิกิริยาลูกโซ่

ที่ต้าถังอันที่จริงแล้วสถานการณ์ก่อนหน้านี้ก็มีบางส่วนที่คล้ายกัน ราษฎรธรรมดาพูดได้เพียงว่าแค่มีชีวิตอยู่รอด พฤติกรรมการค้าตามปกติ ราษฎรธรรมดาที่เข้าไปมีส่วนร่วมนั้นมีน้อยอย่างยิ่ง ในมือของพวกเขาไม่มีเงิน ที่ซื้อก็ล้วนแต่เป็นเครื่องมือการผลิตที่สำคัญและของใช้จำเป็นในชีวิต ไม่มีกำลังในการบริโภคจะไปบริโภคได้อย่างไร?

และการจะอยากจะมีกำลังในการบริโภคก็ต้องสร้างตำแหน่งงานและวิธีหาเงินให้แก่ราษฎร

การโปรยเงินให้ราษฎรก็ต้องมีเทคนิค มิฉะนั้นแล้วยุคหลังอาศัยอะไรถึงได้ในสถานการณ์วิกฤตเศรษฐกิจโลก กลับกันเศรษฐกิจถึงได้พุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง? แผนกระตุ้นเศรษฐกิจสี่ล้านล้านเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้