บทที่ 902: สอนให้พวกเขาร้องรำทำเพลงเป็น

"เมืองผี" ปิดม่านลงแล้ว เมื่อฉากจบสุดท้ายปรากฏขึ้น ในสถานที่นั้นก็มีเสียงผู้หญิงที่ร้องไห้คร่ำครวญดังขึ้น บทเพลงที่ขับร้องก็คือ "มาตุภูมิจะไม่ลืมเลือน" พร้อมกับเสียงเพลงที่ดังขึ้น พร้อมกับม่านผ้าที่ค่อยๆ ดึงปิดลง พร้อมกับภาพวาดกล่องอัฐิหนึ่งพันหนึ่งร้อยสามสิบสองใบที่ปรากฏขึ้นบนฉากหลังของเวที

เสียงสะอื้นไห้ในสถานที่นั้นก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

พวกเขาคือผี แต่พวกเขาก็ไม่ใช่ผี

พวกเขาแตกต่างจากเนี่ยเสี่ยวเชี่ยน แตกต่างจากคนอื่น พวกเขาตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีใครมีชื่อเลยแม้แต่คนเดียว หรือแม้กระทั่งต่อให้จะพลิกดูบันทึก ก็เกรงว่าคงจะหาบันทึกเกี่ยวกับพวกเขาไม่เจอแม้แต่น้อย พวกเขาก็เหมือนกับวีรชนนิรนามทีละคนๆ

จนตัวตาย ก็ยังคงปกป้องเมืองแห่งนี้ ปกป้องผืนแผ่นดินฮวาเซี่ยที่อยู่เบื้องหลัง