บทที่ 913: องค์ชายทรงมีบุญคุณประดุจผู้ให้กำเนิดใหม่แก่ข้า

เจินจูเค่อหานถูกคำพูดของเจียงชวี่หูทำให้อึ้งไปครู่หนึ่ง เขาโพล่งออกมาโดยสัญชาตญาณว่า "ทำไมจะไม่น่าสนใจ เซวียเหยียนถัวของข้าไม่ใช่แคว้นเล็กๆ อย่างซั่วเกี๋ยงนะ"

"เรื่องนี้ข้ายอมรับ เซวียเหยียนถัวมีพื้นที่กว้างใหญ่ ใหญ่กว่าซั่วเกี๋ยงของข้าหลายเท่า แถมชาวเซวียเหยียนถัวคุ้นเคยกับการเร่ร่อนเลี้ยงสัตว์ ทั้งวันก็ได้เห็นทิวทัศน์ที่แตกต่างกันบ้าง แต่ว่านอกจากนี้แล้วยังมีอะไรอีก?"

"ให้ข้าเดานะ สิ่งที่ท่านข่านคิดทั้งวัน ก็คงไม่พ้นเรื่องความมั่นคงของชนเผ่าใต้บังคับบัญชาใช่หรือไม่? ข้อนี้น่าจะไม่มีปัญหาใหญ่โตอะไร อย่างไรเสียตอนนี้รอบๆ เซวียเหยียนถัวก็ไม่มีศัตรู และยังเป็นประเทศราชของต้าถัง ดังนั้นระหว่างชนเผ่าเหล่านี้ก็น่าจะสงบสุขดี"

"เมื่อชนเผ่าสงบสุข อันที่จริงเรื่องที่เซวียเหยียนถัวต้องจัดการก็มีแต่เรื่องเล็กน้อยไม่ใช่หรือ? สำหรับคนเลี้ยงสัตว์ที่ยังชีพด้วยการเร่ร่อน เรื่องที่ข้าพอจะนึกออก ก็ไม่พ้นเรื่องวัวแกะหาย หรือถูกสัตว์ป่าโจมตี อะไรทำนองนี้ ที่ร้ายแรงที่สุดก็คือโรคระบาดในวัวแกะ นอกจากเรื่องพวกนี้ ข้าก็นึกไม่ออกว่ายังมีเรื่องอะไรที่สำคัญกว่านี้อีก"

"อ้อ ถ้าจะต้องพูดว่ามีจริงๆ ความสัมพันธ์กับต้าถังก็อาจจะเป็นสิ่งที่ท่านข่านต้องคิด นอกเหนือจากนั้นก็คงเป็นความขัดแย้งระหว่างขุนนางเซวียเหยียนถัว แล้วก็การล่าสัตว์ การแย่งชิงทุ่งหญ้าระหว่างชนเผ่าเล็กๆ เรื่องขี้ปะติ๋วพวกนี้ ใช่ไหมล่ะ?" เจียงชวี่หูเอ่ยถาม