บทที่ 919: ข้ายังอยากได้ชื่อเสียงด้วย

เรื่องของเซวียเหยียนถัวถือว่าบรรลุข้อตกลงโดยสมบูรณ์แล้ว ในตอนที่มา ชี่ปี้เหอลี่และคณะก็ได้รับมอบอำนาจในระดับหนึ่ง และในเมื่อตกลงกันได้แล้ว เจินจูเค่อหานก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เขาเขียนพระราชสาส์นขึ้นมาโดยตรง

และในพระราชสาส์น เขาได้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า: "บัดนี้ ข้าน้อยเห็นว่าแม้นประเทศต่างๆ ในซีอวี้จะเป็นประเทศราชของต้าถัง แต่เนื่องจากยังคงแยกกันปกครอง จึงนำมาซึ่งภัยคุกคามจากสงครามที่มีโอกาสปะทุขึ้นต่อราษฎรต้าถังและราษฎรในประเทศซีอวี้ เรื่องนี้ทำให้ข้าน้อยรู้สึกทอดถอนใจยิ่งนัก

ข้าน้อยจารึกพระมหากรุณาธิคุณที่ฝ่าบาททรงมีต่อข้าน้อยไว้ในใจเสมอมา หลังจากไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้าน้อยรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่อาจปล่อยให้เนิ่นนานออกไป เพื่อให้ชนเผ่าต่างๆ บนทุ่งหญ้า คนเลี้ยงสัตว์จำนวนมาก และราษฎรจงหยวนไม่ต้องเกิดความขัดแย้ง ไม่ต้องมีการหลั่งเลือดอีกต่อไป ข้าน้อยยินดีที่จะละทิ้งอำนาจทั้งหมดของตนเอง

ข้าน้อยยินดีที่จะกลายเป็นราษฎรธรรมดาของต้าถัง นำพาเผ่าเซวียเหยียนถัวและชนเผ่าทุ่งหญ้าอื่นๆ ทั้งหมดผนวกรวมเข้ากับต้าถังโดยสมบูรณ์ กลายเป็นหนึ่งมณฑลหนึ่งโจวของต้าถัง เข้าสู่การปกครองของต้าถัง เพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิดที่เกิดจากการสื่อสารที่ไม่เพียงพอระหว่างทั้งสองฝ่าย

ข้าน้อยกราบทูลขอให้ฝ่าบาททรงส่งขุนนางที่มีความสามารถมาปกครองคนเลี้ยงสัตว์และราษฎรบนทุ่งหญ้า กราบทูลขอให้ฝ่าบาททรงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้คนเลี้ยงสัตว์และราษฎรบนทุ่งหญ้าได้มีชีวิตที่ดี ไม่ต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดอีกต่อไป!