บทที่ 952: ล้วนแต่เป็นเฒ่าเจ้าเล่ห์

"เรื่องเหล่านี้ล้วนแต่เป็นเรื่องภายหลัง เมื่อมีสถานที่อย่างซื่อเหวยและคีตันแล้ว วันข้างหน้าการจะใช้กำลังทหารต่อโคกูรยอก็สะดวกสบายกว่ามาก" หลี่ซื่อหมินทรงพยักพระพักตร์ ไม่ว่าจะเป็นไม้ที่ใช้ในการผลิตเครื่องจักรกลทางวิศวกรรมและด้านอื่นๆ หรือว่าอย่างอื่น ที่สถานที่อย่างซื่อเหวยเหล่านี้ล้วนแต่มีจำนวนที่น่าสะพรึงกลัว อาจกล่าวได้ว่าเป็นจำนวนที่ใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมด

"โคกูรยอไม่ควรค่าแก่การกังวล แต่ว่าหากซื่อเหวยและคีตัน ซีปู้ และอื่นๆ ล้วนแต่ทำเรื่องที่คล้ายคลึงกัน พวกเราต้องระวังโคกูรยอสุนัขจนตรอก" หลี่เค่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว

"ฮ่าๆ จุดนี้เจ้าวางใจเถอะ โคกูรยอไม่กล้าหรอก" หลี่ซื่อหมินทรงพระสรวลฮ่าๆ สองเสียงตรัส ตอนนี้โคกูรยอในนามแล้วก็ยังคงเป็นประเทศราชของต้าถัง ถึงแม้ว่าทุกคนจะรู้ดีว่าจิตใจที่ไม่สวามิภักดิ์นี้มีมานานแล้ว แต่ว่าการรักษาสถานะบนพื้นผิวก็ยังคงต้องรักษาไว้

"เพราะว่าตอนที่หลี่ซื่อจี้ไปดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการโยวโจวและสถานที่อื่นๆ กำลังรบส่วนใหญ่ทางตอนเหนือของต้าถังก็ล้วนแต่อยู่ที่ชายแดนของต้าถังและโคกูรยอ และตอนนี้กำลังรบทั้งหมดของชายแดนทางเหนือของต้าถังทั้งหมดก็สามารถที่จะมารวมตัวกันที่ชายแดนของต้าถังและโคกูรยอได้"

"ถึงแม้ว่ากำลังรบของโคกูรยอจะไม่ได้อ่อนแอ แต่ว่าหากพวกเขากล้าที่จะริเริ่มโจมตี ก็จะทำให้พวกเขาไม่มีทางได้กลับไปอย่างแน่นอน" หลี่ซื่อหมินตรัสอย่างเย็นชา