บทที่ 957: ราษฎรนับร้อยล้าน

เมื่อมองดูสีหน้าของเพื่อนบ้านชาวบ้านเบื้องล่าง หวังเอ้อร์ก็กดข่มอารมณ์ที่ตื่นเต้นของตนเองเอาไว้ ใช่แล้ว ในหมู่บ้านของพวกเขาจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่มีป้ายอายุยืนขององค์ชาย

หากมีคนเช่นนั้นจริงๆ ก็คงถูกคนในหมู่บ้านขับไล่ออกไปนานแล้ว เพราะเขาไม่คู่ควรที่จะมีชีวิตอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้ คนเช่นนี้ ไม่มีหัวใจ! หากไม่มีองค์ชาย คนในหมู่บ้านของพวกเขาจะมีวันนี้ได้รึ?

ถึงแม้ว่าองค์ชายอาจจะไม่ได้รู้จักหมู่บ้านของพวกเขาเลย หรือแม้กระทั่งไม่เคยได้ยินชื่อด้วยซ้ำ แต่ว่าพวกเขาเหล่านี้มีใครบ้างที่ไม่เคยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากองค์ชาย? หากไม่มีองค์ชาย คนในหมู่บ้านของพวกเขาอย่างน้อยเจ็ดแปดคนก็คงตายไปนานแล้ว

รวมถึงตัวเขาหวังเอ้อร์เองด้วย เขาจะมีงานที่ดีในวันนี้ได้รึ? ได้กลายเป็นทหารกองกำลังรักษาความสงบเรียบร้อยสังกัดกรมความมั่นคงสาธารณะแห่งต้าถัง? ปกป้องบ้านเมือง พิทักษ์บ้านเกิด?

ถึงแม้ว่าเขาหวังเอ้อร์จะอายุมากไปหน่อย แต่ว่าเขาได้คิดไว้แล้ว รอจนลูกชายของเขาถึงเกณฑ์อายุทหาร เขาจะต้องให้ลูกชายไปเป็นทหารให้ได้!