บทที่ 970: ที่แท้ความหมายขององค์ชายฉินหวางก็เป็นเช่นนี้เอง

คำพูดเพียงประโยคเดียวของเฉิงเหย่าจินทำให้ทุกคนต่างงุนงง "มีความจุเท่าไหร่ก็กินข้าวเท่านั้น" ความหมายแฝงในประโยคเรียบง่ายนี้พวกเขาย่อมรู้ดี แต่ว่า... มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วย?

ฝางเสวียนหลิงเองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็พูดต่อว่า "หลูกั๋วกงเชิญพูดต่อ"

"ยังมีอะไรให้พูดต่ออีก? ข้าก็ตัดสินใจเลือกแบบนี้ด้วยความคิดแบบนี้แหละ พูดให้ฟังดูแย่หน่อย การที่ข้าได้รับบรรดาศักดิ์เป็นหลูกั๋วกง เป็นเพราะความลำบากตรากตรำเล็กๆ น้อยๆ ที่ข้าติดตามฝ่าบาทมาหลายปี และได้รับความเมตตาจากฝ่าบาท จะเรียกว่าความดีความชอบยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"

"ฝ่าบาทยินดีที่จะมอบบรรดาศักดิ์นี้ให้แก่ข้า เพราะมีความผูกพันกับข้าเฒ่าเฉิง ไม่ใช่กับลูกหลานของข้า"

"แต่ลูกชายของข้า ยกตัวอย่างลูกชายคนโตของข้า เฉิงชู่ม่อ เขาจะรับสืบทอดบรรดาศักดิ์หลูกั๋วกงของข้า เขาจะแบกรับไหวหรือ? เขาได้สร้างคุณูปการอะไรให้แก่ต้าถังบ้าง? มอบบรรดาศักดิ์นี้ให้แก่เขา เขาไม่กลัวว่าจะท้องแตกตายหรือ?"