บทที่ 998: พระราชโองการฉบับแรกขององค์รัชทายาท

แม้ว่าเว่ยเจิงจะอ่านเอกสารนี้จบแล้ว ก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง สมควรห้ามการที่นักบวชชาวพุทธเหล่านี้ใช้คำว่า "ซื่อ" เพื่อสร้างความสับสนอย่างชัดเจน ส่วนตัวอักษรที่เหลือ การใช้ "ย่วน" และ "อาน" นั้นส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่ศาสนาพุทธใช้ "กง" นั้นส่วนใหญ่ใช้สำหรับนิกายเล็กๆ น้อยๆ แน่นอนว่า "กง" ก็มีการเรียกขานอย่างเช่น ตำหนักต้าหมิง เป็นต้น

โดยทั่วไปแล้วมักหมายถึงอาคารที่สูงใหญ่ ลัทธิเต๋าที่บูชาเทพเจ้าและบรรพชนก็มีการเรียกว่า "กง" เช่นกัน

ส่วน "เมี่ยว" ก็มีการใช้ปะปนกันระหว่างทางการ ภาคประชาชน และลัทธิเต๋า ส่วนใหญ่ใช้ในการบูชาเทพเจ้า บรรพบุรุษ เป็นต้น เช่น ศาลบรรพกษัตริย์

"กวน" โดยทั่วไปเป็นคำศัพท์เฉพาะของลัทธิเต๋า ที่เรียกว่า "xx กวน" ล้วนเป็นสถานที่ของลัทธิเต๋า

คำศัพท์เหล่านี้ส่งผลกระทบต่อต้าถังไม่มากนัก เพราะ "เมี่ยว" และ "กง" ผู้คนในใจมีความคิดอยู่แล้ว ตรงกันข้ามคำว่า "ซื่อ" ต่างหากที่ได้รับผลกระทบง่ายที่สุด